….ที่จอดรถ อยู่หนใด....

..

......

.... บ่อยครั้งที่เราจำเป็นต้องเดินทางไปในที่ๆ  มีคนจำนวนมาก หรือมีผู้ใช้รถจำนวนมาก  แต่มีพื้นที่จอดรถจำกัด

...เราจะมีความคิดอย่างไร   “คงไม่มีที่จอดรถแน่ๆ  เลย”  “รถเยอะคงจะหาที่จอดลำบาก”  “รถเยอะคงไม่น่าจะมีที่จอด”  “พื้นที่จอดรถน้อยจังคงไม่มีที่จอด”   ฯลฯ  สารพัดเหตุผล   ที่ทำให้เชื่อว่า อย่างไรก็ตาม   ที่จอดรถก็คงจะไม่มี  และเมื่อไปถึงที่จอดรถก็ไม่มีจริงๆ  กับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นจริงใช่ไหม  ไม่มีที่จอดรถ   และเราก็เชื่อว่า  ถ้าเมื่อมีคนจำนวนมากๆ  รถมากๆ  เมื่อไปถึง  คงไม่มีที่จอดรถแน่นอน

....

….การเดินทางไปยังที่ๆ มีคนจำนวนมาก  หรือมีรถเป็นจำนวนมาก  แต่มีพื้นที่จอดรถอยู่ในปริมาณที่น้อย นั้น    ความจริงไม่เกี่ยวข้องกับการมีที่จอดรถ หรือไม่มีที่จอดรถ

....การไม่มีที่จอดรถ  ก็หมายความว่า  ไม่มีที่จอดรถ  ไม่มีความหมายอย่างอื่น  แต่เราจะไม่เป็นอย่างนั้น  เราจะเอาความเชื่อเดิมที่เคยเกิดขึ้นในอดีตของเรา  มาตัดสินกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น   การที่เราไม่มีที่จอดรถ  เป็นสิ่งที่เราเคยเจอในอดีต   มันเป็นเหตุการณ์ในอดีต และมันผ่านไปแล้ว    มันไม่เกี่ยวกับปัจจุบันที่เรากำลังหาที่จอดรถอยู่    แต่เรากลับเอาเรื่องในอดีตนั้นมารวมกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในปัจจุบัน   เอาเรื่องในอดีตมาทำให้เชื่อได้ว่า   จะไม่มีที่จอดรถอย่างแน่นนอน    เพราะเราเชื่อว่ามันจะไม่มี  ผลก็คือ   ที่จอดรถมันก็ไม่มีตามที่เราเชื่อว่ามันไม่มี

....

....แต่หลายคนก็อาจจะสงสัยว่า   มันไม่มี  แล้วมันจะมีได้อย่างไร ก็รถมันเยอะ พื้นที่มันน้อย จะทำให้มีได้อย่างไร   การพูดเช่นนี้ก็เพราะเรายังเชื่อว่า  จะไม่มีที่จอดรถ  อยู่ดี เราก็ยังเอาความคิดเก่าในอดีตมาคิดอยู่ดี เพราะเหตุการณ์ในปัจจุบันยังไม่ได้เกิดขึ้น

...บางคนบอกว่า   เช่นนั้น  วันนี้จะลองพิสูจน์ดูว่า จะเป็นจริงหรือไม่    จะเชื่อว่ามีที่จอดรถ  แล้วจะดูว่ามันจะมีหรือไม่มี    

....สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้จากการพิสูจน์  เพราะการพิสูจน์เช่นนั้นในใจลึกก็คือการไม่เชื่อหรอกว่าจะมีที่จอดรถ  

....

....คำถาม   คือ  “แล้วต้องทำอย่างไร”      คำตอบ  คือ  “ไม่ต้องทำอะไร”

....เราเพียงแค่ขับรถไปหาที่จอด   ถ้าที่จอดรถไม่มี  ก็หมายความว่า  ที่จอดรถไม่มี  เราก็เพียงแค่ ขับรถหาที่จอดใหม่  พอมีที่จอดรถก็จอด  ทำอย่างนี้ทุกครั้ง  ขับไปเลย ไม่ต้องมีความคิดว่า จะมีหรือไม่มี  เพียงแค่ขับไปเฉยๆ  ไปหาที่จอด  เมื่อไหร่ที่จอดรถไม่มี   ไม่ต้องให้ความหมายมันว่าที่จอดรถไม่มีเพราะรถเยอะ  ที่จอดรถน้อย  อะไรทั้งสิ้น ไม่ต้องให้ความหมาย   ทำไปหลายครั้งจนชิน  และมีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปหงุดหงิดกับการไม่มีที่จอด    ไม่มีก็หมายความว่าไม่มี 

....  จะมีสักครั้งที่เราขับไปถึงแล้วมีที่จอด   ครั้งนี้จะต้องพิเศษหน่อย   เราสร้างความเชื่อใหม่เลยว่า   มีที่จอดรถ หรือพูดกับตัวเองก็ได้ให้ตัวเองได้ยิน หรือให้เพื่อนๆ ได้ยินก็ได้ว่า “สุดยอดจริงๆ มีที่จอดรถ”  พูดแล้วแล้วยิ้มแบบมีความสุขที่มีที่จอดรถ   ไม่ต้องสร้างความเชื่ออย่างอื่น  เพียงแค่เชื่อว่า  มีที่จอดเท่านั้น  ไม่นานความเชื่อเรื่องไม่มีที่จอดรถเราจะไม่มี  จะหมดสิ้นสงสัย     ความเชื่อว่าไม่มีที่จอดรถ  แต่ถ้ายังไม่มีที่จอดรถอยู่อีก  ก็บอกได้เลยว่า  ความสงสัยเรื่องการหาที่จอดรถก็ยังมีอยู่

....

....คุณลองพิสูจน์ด้วยตัวคุณเองได้    แล้วคุณจะรู้เลยว่า    การไปไหนแล้วไม่มีที่จอดรถ   จะไม่มีอยู่ในพจนานุกรม  ชีวิตของเราเลย  

..เราคือใคร ก่อนที่เราจะเป็นใคร…

….
….ในการใช้ชีวิตประจำวันว่า   ผมเคยถามคำถามนี้กับตัวเองว่า    ผมคือใครกัน  ผมจะเป็นใคร
....สังเกตได้ว่า  ความเป็นตัวเราเปลี่ยนแปลง  ไปตลอดเวลา  ในแต่ละวันมีคน 4  คน  อยู่ภายในตัวเรา
......คนที่ 1  คือ  คนที่เราอยากเป็น  ซึ่งหมายถึงบุคคลที่เป็นตัวอย่างแบบอย่างในการดำเนินชีวิต   เป็นเป้าหมายในชีวิตของเรา  เราอยากเป็นให้ได้เหมือนที่เขาเป็น
....คนที่ 2 คือ  เราเป็นคนอย่างที่คนอื่นคิดอยากให้เราเป็น  ทำให้เราต้องพยามทำทุกอย่างเพื่อให้เป็นเหมือนคนอื่นที่เขาเป็น  ต้องมีสิ่งนั้น  ต้องมีสิ่งนี้  ต้องเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นอย่างนี้   ต้องทำงานเหนื่อยแทบขาดใจ เพื่อให้เป็นให้มี  อย่างที่คนอื่นอยากให้เราเป็น
....คนที่ 3 คือ เราเป็นคนที่เห็นแต่ตัวเอง  ไม่สนใจ  ไม่รับรู้โลกภายนอก  ความคิดของตัวเองใหญ่สุด  หาแต่ประโยชน์เข้าตัวเอง  ทำผิดกฎกติกาของสังคม เอาเปรียบสังคม
.....คนที่ 4  คือ  เราเป็นอย่างที่เราเป็น   อยู่กับความเป็นตัวของตัวเอง  เป็นบุคลิกของเรา  มีสติรับรู้กับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน  ไม่ส่งจิตออกไปข้างนอก แบบคนที่ 1   คนที่ 2    หรือวิ่งตามความคิดของตัวเองแบบคนที่ 3   ทำอะไรก็ได้อย่างที่เราเป็น  มีอิสระในการเลือกที่จะเป็น  แต่ไม่ได้ทำให้ส่วนรวมเสียหาย

.....หากเราเลือกที่จะเป็นแบบคนที่ 1   ถ้าเขาเป็นคนดี   เป็นแบบอย่างที่ดีก็ดีไป     แต่ถ้าเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี  ก็จะนำเราไปสู่ทางที่ตกต่ำได้
....หากเป็น  คนที่ 2 เราก็ต้อง.....ยอมรับความทุกข์....จากการที่ เราก็ต้องวิ่ง หาเงิน หางาน  หารูป เสียง กลิ่น รส  สัมผัส  อารมณ์  ต่างๆ  เพื่อให้เป็นอย่างที่เขาอยากให้เราเป็น
.....หากเราเป็นแบบคนที่  3  เราก็จะเป็นคนเห็นแก่ตัว  คิดแต่จะเอาเปรียบคนอื่น ไม่มีใครอยากที่จะร่วมงานด้วย   ไม่มีใครที่อยากจะอยู่ใกล้
....หากเราเลือกเป็น  คนที่  4  ชีวิตเราก็จะเป็นตัวของตัวเอง  มีอิสระจะอยู่กับอะไรก็ได้  โดยที่ไม่ทุกข์กับสิ่งที่เป็น มีความสุขกับความเป็นตัวของตัวเอง
 
…แต่ถ้าหากเราไม่รู้ว่าตอนนี้  “เราคือใคร” ในชีวิตประจำวันของเราก็จะมีแต่  “ความทุกข์”   เพราะเราจะไม่มีสิทธิเลือกเลยว่า   “เราจะเป็นใคร”
... เราจะเป็นใครไม่มีใครเลือกให้   “เราต้องเลือกของเราเอง” 

...หลงความหล่อ.....

....

...ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีพระราชาองค์หนึ่ง ท่านหลงมัวเมาในร่างกายของท่าน  ท่านคิดว่าท่านหล่อมาก  ท่านก็ทำทุกอย่างเพื่อจะรักษามันไว้

...ทุกคนก็ประจบท่าน ว่าท่านหล่อราวกับเทพบุตร

... แล้วอยู่วันหนึ่ง    ได้มีเทวดาแปลงร่างลงมา  เพื่อพูดคุยกับท่าน

พระราชา  :  ท่านมาจากที่ใด

เทวดา      :  เราเป็นเทวดามาจากเบื้องบน  เราได้ข่าวว่าท่าน เป็นมนุษย์ที่หล่อมาก

พระราชา  :  ท่านก็ได้เห็นแล้ว  ท่านคิดว่าเราหล่อไหมล่ะ (เทวดาไม่เห็นหล่อเท่าเราเลย)

เทวดา      :  อืม ท่านก็ดูดีพอใช้นะ  แต่เรารู้สึกว่าท่านจะหล่อน้อยลงกว่าเมื่อเช้าที่เราเจอนะ

พระราชา  :  เราก็หล่อเท่าเดิม ท่านเอาไรมาพูด ท่านลองถามอำมาตย์ของเราดูสิว่าความหล่อเราลดลงหรือไม่

อำมาตย์   :   จะเป็นไปได้อย่างไร พระองค์หล่อเสมอต้นเสมอปลายอยู่แล้ว

เทวดา      :  อืม ท่านไม่เชื่อหรือ  งั้นลองมาพิสูจน์กัน

....เทวดาจึงให้อำมาตย์  ไปนำอ่างใส่น้ำมาให้  แล้วบอกให้อำมาตย์สังเกตน้ำนี้ให้ดี  แล้วสั่งให้อำมาตย์ออกไปข้างนอก  และต่อหน้าพระราชา  เทวดาก็เอาช้อนตักน้ำออกไปทิ้งหนึ่งช้อน  แล้วเรียกอำมาตย์กลับเข้ามา เทวดา      :  ท่านอำมาตย์จงมองดูซิว่า น้ำในอ่างนี้เหมือนหรือต่างกันกับเมื่อกี้ 

อำมาตย์   :   เหมือนกันเป๊ะไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย

เทวดา      :  ท่านเห็นไหมล่ะ  พระองค์  ท่านก็เห็นว่าเมื่อกี้นี้น้ำลดลงไปหนึ่งช้อน  แต่อำมาตย์มองไม่เห็น  ความหล่อของท่านก็เหมือนกัน  มันลดลงทุกเวลา  ทุกวินาที  ทุกเสี้ยววินาที  แต่ท่านมองมันไม่เห็น  แต่เทวดาอย่างเรามองเห็นนะ 

......

...ในปัจจุบันนี้  เราก็หลงมัวเมาในร่างกายเรา ว่าเราสวย  เราหล่อ ……..

... จนหลายคน  ...เป็นทุกข์.... กับ..การใช้ความพยายาม....แค่เพื่อ..รักษาเปลือกบางๆ  ที่เรียกกันว่า  ...ผิวหนัง ...

....

...การรักษาดูแลร่างกายนี้ ก็ต้องดูแล...แต่ดูแลมันตามที่เหมาะสม  พอควร  ด้วยการออกกำลังกาย และทานอาหารที่มีประโยชน์..

....สิ่งสำคัญ...  คือ....ดูแลรักษาจิตใจ  ให้มีสติ ... คอยเอาขยะความคิดต่างๆ  ออกไปจากใจ...  ให้รู้ตื่นเบิกบาน.... อยู่เสมอ..

... ร่างกาย...นี้ต่อให้ดูแลให้ดีอย่างไร  มันก็เสื่อมอยู่ตลอดเวลา .....

.....แต่  ..  จิตใจ  ยิ่งดูแลมันมาก  มันก็ยิ่งจะเจริญงอกงามขึ้น...

....

......ไม่มีใครเลือกให้....นอกจากตัวคุณเอง..         

....ความสุข...อยู่หนใด...

……....ตั้งแต่เกิดมา เราถูกพ่อแม่ บอกว่าให้เราไปเรียนหนังสือ จบออกมาจะได้มีงานทำดีๆ จะได้มีความสุขในบั้นปลายของชีวิต

….

....เราก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ เราจะเรียนจบสักที จะได้มีความสุข

....พอเรียนจบ เราก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ จะได้ทำงานสักที จะได้มีความสุข

....พอได้งานทำ เราก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ จะมีตำแหน่งงานที่มั่นคง จะได้มีความสุข

....เมื่อมีตำแหน่งที่มั่นคง เราก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ จะมีครอบครัวที่ดี จะได้มีความสุข

....เมื่อมีครอบครัวที่ดีแล้ว ก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่จะมีลูกสักที จะได้มีความสุข

....เมื่อมีลูก ก็ต้องให้ลูกเรียนหนังสือ ก็มีความรู้สึกอีกว่า เมื่อไหร่ลูกจะเรียนจบสักที จะได้มีความสุข

....เมื่อลูกเรียนจบ ก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ลูกจะมีงานทำ เป็นหลักเป็นแหล่งสักที จะได้มีความสุข

....เมื่อลูกมีงานทำ เราก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ลูกเราจะเป็นฝั่งเป็นฝาสักที จะได้มีความสุข

....เมื่อลูกเป็นฝั่งเป็นฝา ก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ลูกจะมีหลานมาให้อุ้มสักที จะได้มีความสุข

....อายุเริ่มมากขึ้น เริ่มมีแต่ความเจ็บปวด ก็มีความรู้สึกว่า เมื่อไหร่ จะหายเจ็บ หายป่วยสักที จะได้มีความสุข

... ความเจ็บปวด ยิ่งมากขึ้นเมื่อ อายุมากขึ้น ก็มีความรู้สึกว่าเมื่อไหร่จะตายสักที จะได้มีความสุข

.... ที่สุดจนตาย แต่ก็ยังไม่เจอกับความสุข

....

....ความหมายของความสุขของเรา คืออะไร

....เรามีความรู้สึกว่า ถ้าหากได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งมา จะเป็นความสุข

.... ความสุขของเราอยู่ภายใต้เงื่อนไขกับสิ่งภายนอก เราวิ่งหาความสุขที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

....เมื่อได้มันมา เราก็เกิดอาการอิ่ม และอยากได้สิ่งใหม่ หรืออยากได้ที่มันใหญ่ยิ่งขึ้นไป

....แล้วก็วิ่งตามหามันคิดว่า ถ้าได้สิ่งนั้นมา แล้วจะมีความสุข

....เราเข้าใจว่าสิ่งนั้นคือ ความสุข

....ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ความเป็นจริงมัน คือ ความอยาก

....ความอยากที่เกิดขึ้นในใจ กำลังผลักดันเราให้หาสิ่งนั้นมาตอบสนองมัน

... แต่เพราะเราไม่มีสติพอที่จะรู้ได้ว่า มันคือความอยาก เราเข้าใจเพียงว่า ถ้าได้มันมาแล้วจะมีความสุข

...เพราะเราไม่ได้จัดการที่ต้นเหตุ คือตัวความอยาก แต่เราหาทางตอบสนองความอยาก

....ความสุขจึงวิ่งไปอยู่ข้างหน้าตลอดเวลา

....หากเรามีสติอยู่กับปัจจุบัน มีสติรู้เท่าทันความอยากที่เกิดขึ้นในใจ และละความอยากออกไป

...เราจะรู้เลยว่า ความสุขไม่ได้อยู่ที่อนาคต แต่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบัน “ที่นี่เดี๋ยวนี้”

...

.หงุดหงิด...หงุดหงิด....หงุดหงิด...

......……

......เซ็งจริงๆเลย  ทำไมจึงทำอย่างนี้นะ,   ทำไมเธอไม่รีบทำงานให้เสร็จ,   ทำไมไม่รับโทรศัพท์โทรไปตั้งหลายครั้งแล้ว ,   ทำไมรถติดจังวันนี้ยิ่งรีบๆ อยู่ด้วย  ..... ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ  ทำไม ทำไม ทำไม

 ... “หงุดหงิด  หงุดหงิด  หงุดหงิด” ….

...เราเคยเจอกับเหตุการณ์เหล่านี้บ้างไหม ....

...เราเคยสังเกตไหมว่า  ในชีวิตประจำวันของเรา   เรามักจะลืมตัว   เราอยากจะให้เหตุการณ์  และเรื่องราวต่างๆ ที่อยู่ภายนอกเป็นไปดังใจที่เราคิด...ตลอดเวลา

...เราลองสังเกตดูนะว่า เมื่อไหร่ที่เราต้องการให้สิ่งต่างๆ เป็นไปอย่างที่เราคิด    ความคิด และ เหตุผลต่างๆ  จะผุดขึ้นมาในใจ   เพื่อสนับสนุนว่าเรากำลังเป็นผู้ถูกกระทำ     ซึ่งความคิดและเหตุผลเหล่านั้นมีจำนวนมากมาย   แต่เราจะเลือกมาเพียงไม่กี่เหตุผล    เฉพาะที่สนับสนุนว่าเราเป็น...ผู้ถูก ...เท่านั้น    

...ดังนั้น  ทุกครั้งที่เราหงุดหงิด   เราจะมีความคิดว่า  ...“เราเป็นผู้ถูกเสมอ” ...  และเมื่อเราเป็นผู้ถูก  ...  “สิ่งนั้นก็เป็นผู้ผิด”... 

...ความต้องการให้สิ่งนั้นเป็นอย่างที่เราคิด  แต่สิ่งนั้นไม่สามารถตอบสนองความคิดเราได้  ความหงุดหงิดก็เกิดขึ้นกับเราทันที  แล้วเราก็เอาความหงุดหงิดของเราไปแสดงต่อสิ่งรอบข้าง   ตัวเรากับ ลูกน้อง  เพื่อนร่วมงาน   น้อง  พี่  หรือ แม้แต่วัตถุสิ่งของ.....

......

...เราถูก แต่จะทำให้เราสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป …

...เราถูก แต่เรากลับสูญเสียเราสูญเสียความรักที่มีต่อกันไป …

...เราถูก แต่เรากลับสูญเสียความใกล้ชิดที่เคยมีต่อกัน  มีช่องว่างระหว่างกันมากขึ้น.......

...เราถูก  แต่เรากลับสูญเสียความเชื่อมั่นที่มีต่อกันไป...

...เราถูก  แต่เราสูญเสีย ความเป็นตัวของตัวเอง  ความร่าเริงสดใสที่เรามี ก็จะค่อยๆ เลือนหายไป

.....

......ดังนั้น ...

...เราจะเลือกเราว่าเป็นผู้ถูกแล้วหงุดหงิดกับสิ่งรอบข้าง   แล้วยอมสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป   หรือ

...เราจะเลือกความรัก  ความสัมพันธ์กับสิ่งที่อยู่รอบข้าง  แล้วเราปล่อยวางการเป็นผู้ถูกของเรา

......

......ไม่มีใครเลือกให้......เราเลือกด้วยตัวเราเอง.........

....

.....กำแพง...ที่ต้องก้าวข้าม......

...........
...เมื่อมีเหตุการณ์ หรือ มีอะไรเกิดขึ้น .....
...มีบางครั้ง เราบอกตัวเอง ว่า ..... ยาก ทำไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้แน่เลย.....

.....มัน... ยาก ทำไม่ได้ หรือ มันเป็นไปไม่ได้....จริงหรือไม่....
....เรารู้ได้อย่างไรว่า ... ยาก ทำไม่ได้ หรือ มันเป็นไปไม่ได้....
....ในเมื่อปัจจุบัน เรายังไม่ได้ลงมือทำเลย แต่เรากลับคิดว่ามันยาก....
....ดังนั้น ที่เราบอกว่ายาก .....มันยากในอดีต .... หรือ ..... มันยากในปัจจุบัน.....

.....เราอาจจะเคย ได้รับความคิด ความเชื่อ ความรู้ ประสบการณ์ ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต....ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งนั้น......แล้วเราก็เอาความเชื่อนั้น มาประมวลผล...ตัดสินกับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน ตรงหน้า.....
....ดังนั้น สิ่งที่เห็นว่า ..... ยาก ทำไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้...นั้น.... มีคือความเป็นจริงที่เกิดขึ้นใน .. อดีต...เท่านั้น.....

....หากเราไม่มีสติ ... ที่จะเห็นว่าสิ่งนั้น คือ ความคิด ความเชื่อ... ที่มาจากในอดีต ...
.....ความคิด ความเชื่อนั้น จะทำให้เราเห็นเป็น......กำแพงที่ขวางกั้น.....เป็นอุปสรรค.....ไม่ให้เราลงมือทำเพื่อที่จะมุ่งไปข้างหน้า.... และจะกลายเป็นการยอมแพ้.....ในที่สุด...

....แต่ถ้าเรามีสติ ที่จะแยกมันได้ ว่า..ไม่ใช่สิ่งที่เป็นปัจจุบัน.......มันเป็นเพียง ความคิด ความเชื่อจากอดีตเราเท่านั้น.......หากเราปล่อยวางความคิดนั้นไป .....จะทำให้เรามีความกล้า จะทำให้เรามองหา......วิธีข้ามกำแพง......และลงมือกระทำอะไรบางอย่างเพื่อจะข้ามมันไป......
....
....กำแพงที่อยู่ตรงหน้าเรา....ไม่ใช่อุปสรรค ที่ทำให้เราไปข้างหน้าไม่ได้.....
.....แต่ ความคิด และความเชื่อเราต่างหากที่เป็นอุปสรรค ..... ไม่ให้เราเดินก้าวข้ามกำแพง ......
.

.... คำอวยพร... ที่ไม่ใช่.... คำอวยพร....

...

…….

.....วันขึ้นปีใหม่  วันเกิด วันวาเลนไท...วันสำคัญ   วันพิเศษ  ของเรา   หรือ ของคนที่เรารัก........

....เราหลายคนก็มอบของขวัญ  พร้อมคำอวยพร ... ให้แก่กันและกัน...

.....ด้วยใจที่มีความปรารถนาดี..........เราก็พยายามสร้างสรรค์คำพูดต่างๆ..เพื่อมาอวยพร  ......ให้แก่กัน....

……

……

.....โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย  ...ว่า  .......มีคำพูด  บางคำ  บางประโยค ......ไม่ใช่คำอวยพร......

....เราหลายคน   ใช้ประโยคคำพูดในเชิงลบ....เช่นนี้......

..... ขอให้  อย่าเจ็บ  อย่าไข้   อย่าป่วย   อย่าจน  ...ไม่มีโรคภัย  ไข้เจ็บ.....ฯลฯ...

.....

.... ตา  หู จมูก ลิ้น กาย   นั้น  ....เป็นประตูทางผ่าน  สำหรับสิ่งต่างๆที่กระทบ.... แล้วนำมาก็จะเก็บลงใน  ...ประตูใจ...  ...และนำไปเก็บเอาไว้ใน.....จิตใต้สำนึก...

....คำพูดต่างๆเหล่านั้น.... ที่เรากล่าวไป ....จิตใต้สำนึกเก็บเพียงคำสั้น....เจ็บ  ไข้  ป่วย   จน  โรคภัย  ...ฯลฯ...

.....เรากำลังบอกให้.....จิตใต้สำนึก....เขารับ....ไว้ว่า   ........เจ็บ  ไข้  ป่วย   จน  โรคภัย  ...ฯลฯ...

.....

…..หากเราต้องการมอบความปรารถนาดี ให้กับคนที่เรารัก ....... ก็....

.....เปลี่ยนแปลงคำพูดใหม่  เป็น.....คำพูดเชิงบวก.. 

.....ขอให้มีสุขภาพแข็งแรง  สมบูรณ์    ร่ำรวย   มั่งมี  ฯลฯ....

.......

.....หากไม่เป็นเช่นนั้น .... คำอวยพร...ที่เรามอบให้ไป  มันอาจจะไม่ใช่....  คำอวยพร.....ก็ได้นะ

....

....

....นอกกรอบความคิด...

.........

........ วันหนึ่ง  กำลังนั่งอ่านการ์ตูน... เพื่อนมาเห็นแล้ว....บอกว่า.... ยังอ่านการ์ตูนเหมือนเด็กเลย….

……..

........  มีใครบอกบ้างว่า ถ้าอ่านการ์ตูนแล้วเป็นเด็ก .... เด็ก เท่านั้นหรือที่อ่านการ์ตูน ……

……..

……เรากำลังโดนกรอบความคิดของผู้คน......ครอบงำอะไรบางอย่างเราหรือเปล่า....

........ ความคิดของผู้คน...ทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องทำตามคนนั้น ...คนนี้... เพื่อที่เราจะได้เหมือนกับเขา...

........

........  เราอยู่ในกรอบของความคิดผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว  ...เราต้องแต่งตัวอย่างนี้  ...เราต้องมีอย่างนั้น  ….

........ และเราก็กำลังพยายามดิ้นรนทำทุกอย่าง .... …...เพื่อจะรักษามันไว้เพื่อให้มันคงอยู่  ......

.....กลายเป็นความเครียดในกายในใจ……

........  เคยรู้สึกไหมว่ามีบางครั้งเราอยากจะตะโกนให้สุดเสียง ...อยากกรี๊ด.... อยากระบายอะไรบางสิ่งบางอย่างออกมา   ....  แต่เราก็กลัวคนอื่นเขามองว่าทำอะไรเพี้ยน ๆอีก..

.....เราก็ยังไม่กล้า  ....กล่าวคือ.....เราก็ยังหนีไม่พ้น จากการอยู่ในกรอบความคิดผู้อื่นอีก.. อยู่ดี......

........  ทำไมเราไม่ลองออกมาอยู่...นอกกรอบ...ของความคิดคนอื่นดูบ้าง... ทำเรื่องไร้สาระที่ไม่ต้องใช้ความคิดดู…เป็นตัวของตัวเอง...ที่อิสระ  จะความคิคของผู้อื่น  ........

........ อ่านการ์ตูนเบาสมอง ...หรือ... ทำอะไรที่อยากจะทำ ที่ไม่ต้องแคร์สายตาของใคร…..

........  แต่....คำว่า...อยู่นอกกรอบ.....ไม่ใช่ว่าจะไปแหกกฎกติกาของสังคมนะ …….

........ ที่สำคัญคือต้องไม่ทำความเดือดร้อนแก่ตัวเอง และคนรอบข้าง  ......แล้วเราจะรู้ว่าการทำแบบนี้ก็เป็นการปลดปล่อยความเครียดได้อีกทางเหมือนกันนะ….

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

ติดตามบทความได้ทาง  dekkrabi3.blogspot.com

(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)