วันอังคารที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2559

…เราเป็นใคร ก่อนที่เราจะเป็นใคร...

.....
… “เซ็งสุดๆ เลยวันนี้”  ผมพูดไปพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ ในห้องอาหาร
... “หน้าตาไม่ดีแล้ว มันผิดตรงไหน ทำไมต้องมองคนกันที่หน้าตาด้วยนะ”
... “เป็นอะไรไป ได้ยินเสียงบ่นพึมพำ  คนเดียว  อ่ะ.. ดื่มน้ำก่อน  ใจเย็นๆ” เพื่อนที่เพิ่งเดินมาจากตู้กดน้ำดื่ม   ถามผม  พร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้ผมด้วย
... “ก็สาวๆ พวกนั้นนะสิ   มาดูถูกผมว่าหน้าตาไม่ดี”
... “แล้วรู้สึกอย่างไรบ้างที่ถูกเขาดูถูกอย่างนั้น”
... “ก็นั่งหงุดหงิดอยู่นี่ไงล่ะ”
... “แล้วนายจะทำไงล่ะ”
... “ผมอยากไปศัลยกรรมมันซะ  ดูซิต่อไปจะมีใครมาดูถูกผมอีก”     
... “นายดูแก้วใบนี้นะ ถ้ามีคนมาบอกว่า  แก้วนี้ไม่สวย อยากให้นายไปเปลี่ยน นายจะทำอย่างไร”
... “ถ้าผมมีแก้วใบใหม่  ผมก็จะไปเปลี่ยนให้”
... “แล้วถ้าเขายังบอกว่าไม่เหมาะไม่สวยอีกหล่ะ นายจะทำอย่างไร  นายจะเปลี่ยนแก้วไปเรื่อยๆ  จนกว่าเขาจะพอใจหรือ”
... “อืม......ไม่รู้สิ  งั้นผมก็ไม่ไปเปลี่ยนแก้วให้เขาแล้ว”
... “  อืม  เรื่องนี้ก็เช่นกัน นายคิดจะเปลี่ยนหน้าตาของนาย นายจะเปลี่ยนไปเป็นใครเพื่อให้คนอื่นพอใจล่ะ”
...  “ในโลกนี้มีคนที่นายเป็นได้อยู่  3  คนนะ  นายจะเป็นใคร”
... “มีฮีโร่ในดวงใจหรือมีใครเป็นตัวอย่างในการดำเนินชีวิตไหม”
... “อืม...มีสิ”
... “นายลองสังเกตดูนะ คนๆนั้น คนที่นายอยากจะเป็นอย่างเขา ตัวนายเองก็ใช้ชีวิตคล้ายคลึงกับเขาคนนั้นนั่นแหล่ะ”
…    “แล้วคนที่ไม่มีละ”
... “ทุกคนมีทั้งนั้นแหล่ะ   แต่อาจจะไม่รู้ตัวว่ากำลังมีใครเป็นตัวอย่างในการดำเนินชีวิต  ซึ่งคนๆนั้น อาจจะเป็นคนดีก็ได้  คนไม่ดีก็ได้ ต้องระวังให้ดี”
... “แล้วคนที่สองละ”
… “นายเป็นตัวของนายเอง  เป็นตัวของตัวเอง มีความคิดเป็นของตัวเอง  แต่ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนะ  เป็นคนที่เชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเอง มีอิสระทางความคิด  กล้าคิดกล้าทำที่ไม่ก่อความเดือนร้อนแก่ตัวอง  และคนรอบข้าง

... “ส่วนคนที่สาม  คือนายเป็นอย่างที่คนอื่นคิดอยากให้นายเป็น และคนส่วนใหญ่ในโลกนี้กำลังเป็นกันอยู่  อย่างเช่นนายในตอนนี้  เขามาพูดว่านายไม่หล่อ นายก็อยากหล่อตามที่เขาพูด  ถ้าเขาบอกนายว่ารองเท้าของนายคู่นี้ไม่เห็นเหมาะกับนายเลย  นายก็ไปเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ เรื่องอื่นๆ ก็เช่นกันลองสังเกตดูสินายกำลังคิดว่านายต้องเป็นไปตามที่เขาคิด  เขาพูด    นายไม่เหนื่อยบ้างหรือที่คอยวิ่งตามความคิดคนอื่นแบบนั้น  และต่อให้นายทำต่อไปจนตายนายก็ไม่สามารถเป็นไปตามความคิดของทุกคนได้หรอก”
… “นายลองไปทบทวนดูนะว่า นายจะเป็นใครใน  3  คนนี้”
.......
......
... “ขณะนี้ผมได้คำตอบแล้วครับ  ผมขอเลือกชะตาชีวิตของผมเอง ผมรู้แล้วว่าผมจะเป็นใคร ผมรู้แล้วว่าไม่มีใครดูถูกผมมีแต่ผมเองที่ดูถูกตัวเอง  ผมจะไม่เป็นใครตามที่คนอื่นอยากให้ผมเป็น  ผมจะไม่มาเสียเวลาไปกับการทำให้คนอื่นพอใจอีกแล้ว  เพราะผมรู้แล้วว่าไม่ว่าผมจะทำอย่างไร  ผมก็ไม่สามารถเป็นใคร ได้ตามที่ทุกคนในโลกนี้ต้องการได้หมด  ส่วนคนอื่นจะคิดอย่างไร ผมห้ามเขาไม่ได้ด้วยสิ”
...
...
เรื่องโดย : วิถีแห่งสายลม
ติดตามได้ทาง dekkrabi3.blogspot.com
แฟนเพจ : สติสัมปชัญญะสู่อิสระแห่งชีวิต
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)


วันพฤหัสบดีที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2559

......ใครชอบดื่มกาแฟ ยกมือขึ้น….


…
...หากโลกนี้ไม่มี  กาแฟให้เราดื่ม...
... “หากมีคนคนหนึ่งนำกาแฟมาให้เราดื่ม” ...เราสัมผัสกับมันครั้งแรกเราจะรู้สึกอย่างไร...
...เชื่อว่าหลายคนคงจะบอกว่า   อะไรนะ ขมจังไม่เห็นจะน่ากินเลย...
…
...เพราะการชักจูงจากจากการโฆษณา  จากคนอื่นจากสิ่งอื่น   ทำให้เราเชื่อตาม...
...ทำให้คนทั้งโลกนี้   เชื่อว่า รสชาติ อย่างนั้นมันอร่อย กลมกล่อม  ...
…
…ความง่วงเป็นอุปสรรคในชีวิตของเรา เป็นสิ่งที่คอยขัดขวางชิวิตที่จะนำไปสู่ความเป็นอิสระ มันเป็นสิ่งหนึ่งที่คอยขัดขวางไม่ให้เกิดสมาธิ... “แต่เรากลับคิดว่า มันเป็นปกติสำหรับเรา”
...แต่เราก็ให้เหตุผลว่า  เป็นเพราะเรานอนไม่พอ.. เพราะนั่นเพราะนี่... แล้วเราก็เอากาแฟไปกระตุ้นร่างกาย    แล้วเราก็เสพติดมัน...ขาดมันไม่ได้    
...ผู้ที่หัดเจริญสติ  ด่านสำคัญที่ต้องผ่าน  คือ ความง่วง   หากดื่มกาแฟ   กาแฟจะทำให้สติของเราเติบโตได้ช้า     โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย...เพราะสติไม่มีโอกาสได้ต่อสู้กับความง่วงที่มาครอบงำได้...
...
...แต่  คงมีหลายคนที่ไม่เชื่อว่า   กาแฟเป็นตัวปัญหา...ไม่ให้...สติ...มีโอกาสได้เติบโต...    
...มีเพื่อนเราหลายคนเวลาไปทำบุญ    ชอบนำกาแฟไปถวายพระ   หารู้ไม่ว่า  กำลังเป็นผู้ทำลายพระ  โดยที่ไม่รู้ตัว... พระท่านที่ฝึกสติ   หากท่านฉันกาแฟ...ยากที่จะ มีสติที่เข้มแข็งขึ้นได้....     ถ้าไม่เจอครูบาอาจารย์ที่เก่งจริง   ส่วนใหญ่ยอมแพ้ไปก่อน...
……หลายวัด  ท่านรู้เรื่องนี้ดี   แต่ท่านต้องรับเพราะไม่อยากขัดศรัทธาโยมผู้ถวาย..    รับแล้วท่านก็เอาไปทิ้ง   ไม่เอาไปให้คนอื่นทานด้วย  บางวัดไม่รับเลย…
...
......หากคุณมีสติที่ตั้งมั่นจริง   ออกมาจากความง่วงได้แล้ว   คุณจะรู้เลยว่า ถึงแม้คุณจะนอน  คืนละ  2 ชั่วโมง   แต่วันทั้งวัน  คุณจะไม่มีคำว่า  ง่วงนอน  ไม่มีแรง  ไม่สดชื่นเลย
....
บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
ติดตามบทความ ได้ทาง dekkrabi3.blogspot.com
เพจ : สติสัมปชัญญะ สู่อิสระแห่งชีวิต

(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

วันพฤหัสบดีที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

...โลกใหม่ ในกำมือ...


…….
...ในอดีต เด็กคนหนึ่งได้กำเนิดมา แล้ววันหนึ่ง ผู้เป็นพ่อ หรือแม่ หรือคนที่ดูแล ก็ป้อนภาษาให้กับเขา จากที่เขาอาศัยการรับรู้ด้วยความรู้สึก เด็กคนนั้นก็เริ่มให้ความหมายต่อสิ่งที่อยู่รอบข้างต่างๆเหล่านั้น
...เราเองก็เช่นกัน เราก็ได้ถูกสอนได้ให้ความหมายต่อสิ่งที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ของเรา ผ่านภาษาทั้งภาษาพูด ภาษากาย และภาษาใจ สิ่งเหล่านี้ได้ถูกถ่ายทอดออกมา และเราก็รับมันมาโดยที่เราไม่รู้ตัว เราอาจจะไม่เคยตั้งคำถามว่า ทำไมเราจึงเป็นคนเช่นนี้ เคยสังเกตไหมว่า ในชีวิตประจำวันของเรา เราเลือกที่จะทำอะไรบางอย่าง และปฏิเสธที่จะทำอะไรบางอย่าง เราเชื่ออะไรบางอย่าง และเลือกที่จะไม่เชื่ออะไรบางอย่าง เราคิดว่ามันเป็นปกติ เราเป็นเรา เราเป็นของเราเช่นนี้ ไม่มีความผิดปกติ
มีบางสิ่งเกิดขึ้น มีเหตุการณ์เกิดขึ้น กระทบต่อความรู้สึกของเรา เพื่อจะเอาตัวรอดต่อสถานการณ์ต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้านั้น เราได้มีความพยายามปรับตัวต่อสถานการณ์ต่างๆ นั้น เราสร้างความเชื่อบางอย่างขึ้นมา เราได้สร้างโลกภายในของเราขึ้นมาด้วยตัวเราเอง และความคิดความเชื่อได้หล่อหลอมเรามาจนกลายเป็นเราเช่นนี้ แต่เราจะไม่มีความรู้สึกผิดแปลกเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นนั้น เราได้ปรับตัวจนกลายเป็นเรา อย่างที่เราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
...หากเราเติบโตมาในครอบครัวที่มีความสุข มีความรัก ความเมตตา ฯลฯ ก็จะให้ความหมายต่อโลกในมุมมองหนึ่ง และความหมายที่ให้ต่อโลกนี้จะมีความแตกต่างกับอย่างสิ้นเชิงกับคนที่เติบโตมาในครอบครัวที่ไม่มีความสุข มีความทะเลาะเบาะแว้งกัน มีแต่ความหวาดกลัว ความรู้สึกผิด หรือความโกรธเคือง ทุกๆประสบการณ์ต่างๆ ที่เราได้รับ ได้ให้ความหมายต่อสิ่งต่างๆ นั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า หล่อหลอมให้กลายเป็นเราทุกวันนี้ และเป็นที่สังเกตได้ว่า เราจะเลือกรับเละเชื่อความรู้สึกต่างๆ ที่เป็นลบเท่านั้น สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น สิ่งนี้ ไม่ได้บอกว่ามันถูกหรือผิด ดีหรือเลว แต่มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่เราจะแสดงสิ่งนั้นออกไปสู่คนที่เรามีความสัมพันธ์ด้วย ต่อตัวเอง ต่อคนรอบข้าง ต่อโลก การที่เราแสดงความรู้สึกนั้นออกไป เพราะสิ่งนั้นเป็น “บ้าน” ของความรู้สึกของเรา
...เพื่อรู้สึกถึงความปลอดภัย เราทุกคนจึงต่างก็เป็นเหยื่อต่อความรู้สึกและความเชื่อเชิงลบอันนี้ ความคิดและความเชื่อนี้ กำหนดการกระทำต่างๆ ของเราตลอดเวลา เราไม่มีความอิสระอย่างแท้จริง เราลองฟังเสียงตัวเองดูสิว่า ดูว่าเราได้ให้ความหมายในเชิงลบต่อตัวเราเองอย่างไร เราทำอะไรไม่เคยถูก เราทำอะไรไม่เคยสำเร็จ ผู้อื่นเป็นผู้ผิด เราไม่ดีพอ ฯลฯ ในวัยเด็กเราให้ความหมายต่อตัวเองอย่างไร เมื่อโตขึ้นมา เราก็ยังให้ความหมายต่อตัวเองและสิ่งรอบข้างนั้นก็ยังคงเป็นเช่นเดิม บ้านของความรู้สึกที่มีความปลอดภัย และเราก็ยังจะต้องการให้สิ่งที่อยู่รอบข้างเรา มีความหมายเช่นเดียวกันกับสิ่งที่เราให้ความหมายต่อตัวเราเช่นกัน
...เราเองมีส่วนต้องรับผิดชอบต่อตัวเราเองทั้งสิ้น เราไม่ได้โทษพ่อแม่หรือสิ่งรอบข้าง สิ่งที่ท่านเชื่อ ท่านก็ถูกสร้างและหล่อหลอมจนความเชื่อนั้นเป็นบ้านของความรู้สึกนั้นเช่นกันกับเรานั่นแหล่ะ เราเกิดมาเราก็ไม่ได้มีคู่มือการเลี้ยงดูเราติดมือมา ท่านจึงเลี้ยงดูเราผ่านความคิดและความเชื่อนั้นเช่นกัน ไม่ว่าเราจะมีอายุเท่าไหร่ก็ตาม ทุกๆ เหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตรอบตัวเรา ไม่ว่าดีหรือเลว เราล้วนเป็นผู้กำหนดมันขึ้นมาผ่านความคิดความเชื่ออันนั้นทั้งสิ้น ความจริงสิ่งนั้นเป็นอดีต เป็นสิ่งที่ได้ผ่านไปนานแล้ว แต่เรายังคงคิดและยังเชื่อความคิดอันนั้นอยู่สิ่งนั้นคอยฉุดรั้งเราอยู่ตลอดเวลาโดยที่เราไม่รู้ตัว เราจึงอยู่ในโลกของการไร้พลัง โลกของการถูกความคิดเชิงลบต่างๆ มาคอยหยุดยั้งไม่ให้เราเดินไปข้างหน้า
...จะเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่งที่เราจะบอกว่าเราปกติ แต่อยากให้เราลองสำรวจตัวเองดูว่าขณะนี้ เรากำลังถูกความคิดเชิงลบ กำหนดการกระทำเราอยู่หรือเปล่า ถ้ายังมีแสดงว่าสิ่งนั้นมันไม่ปกติหรอก แต่มันเป็นการปรับตัวกลายเป็นปกติต่างหาก หากเราต้องการสร้างอนาคตใหม่ ต้องการชีวิตที่อิสระ จากความคิดความเชื่ออดีต เราต้องปล่อยวางความคิดความเชื่ออันนั้นไป เราต้องมาอยู่กับปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า แล้วเราจะพบโลกว่า มีอีกโลก โลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับโลกที่เราเคยอยู่มา เป็นโลกใหม่ที่เราจะเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองด้วยตัวเราเอง
………..
บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
ติดตามได้ทาง dekkrabi3.blogspot.com
แฟนเพจ : สติสัมปชัญญะ สู่อิสระแห่งชีวิต
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

วันศุกร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

.....ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ...


..........
......
....ในการใช้ชีวิตประจำวัน กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เราไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน เราบางคนกำลังแก้ไขสิ่งที่เป็นอดีต เราบางคนกำลังเชื่อสิ่งที่เป็นอดีตว่าจะต้องเกิดขึ้น เราคิดว่ามันเป็นปกติ
....
....วันนี้ ได้มีโอกาสได้คุยกับเพื่อน ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างในระบบความคิดและความเชื่อ หลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเราคิดว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น ต้องเป็นเช่นนี้ และเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้นจริง เป็นจริงตามที่เราคิดเราเชื่อ และเราก็จะสรุปด้วยตัวเองว่าเรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องปกติ เป็นจริง
....เพื่อนคนหนึ่งต้องเดินทางไปต่างสถานที่ และในการเดินทางในครั้งนี้จะต้องเตรียมสิ่งของบางสิ่งไปด้วยเพื่อนคนนี้บอกว่า “สงสัยจะลืมแน่เลยกลัวลืมจังเลย” เพราะเราชอบลืมเป็นประจำ
....เพื่อนคนที่สอง บอกว่า กำลังจะเดินทางไปในสถานที่แห่งหนึ่ง ต้องขับรถไป เพื่อนคนนี้บอกว่า “ต้องหาที่จอดรถยากแน่เลย” เพราะแถวนั้นรถเยอะ
....เพื่อนผมอีกคนจะต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อนคนนี้บอกว่า "รถต้องติดแน่เลยวันนี้"
....เพื่อนอีกคน กำลังจะไปทำงาน วันนี้มีงานหลายสิ่งที่จะต้องจัดการ แต่เพื่อนคนนี้ก็บอกว่า “วันนี้งานยุ่งมากๆ เลยวันนี้”
.....
....สิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเป็นจริงมากเลย มันจะเป็นจริงจนมันเป็นปกติ “เพื่อนผมคนนี้จะลืมเมื่อถึงเวลานั้น” “เพื่อนผมคนนี้จะได้ที่จอดรถได้ยาก” “งานของเพื่อนผมคนนี้จะยุ่งทั้งวัน”
.....
....กับสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อนผมเขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น การลืม การหาที่จอดรถยาก รถติด การที่งานยุ่ง นั้น ล้วนเป็นเพราะเขาเป็นผู้สร้าง เขาเป็นผุ้เชื่อว่าสิ่งนั้นมันจะเกิดขึ้น เขาเป็นผู้กำหนดสิ่งนั้นขึ้นมาเองทั้งสิ้น
....
....เพื่อนผมยังไม่ถึงเวลาเดินทาง เพื่อนผมยังไม่ออกไป เพื่อนผมยังไม่เริ่มทำงาน แต่เพื่อนผมกำลังเอาเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นมาสร้างอนาคต เพื่อนผมเชื่อว่าต้องเกิดขึ้นในอนาคต โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า การลืม ไม่มีที่จอด รถติด หรืองานยุ่งนั้น เป็นเพียงเรื่องราวในอดีต เขากำลังเอาอดีตมากำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอยู่ เพื่อนผมกำลังกังวลอยู่สิ่งที่เป็นอดีตว่าจะเกิดขึ้นกับอนาคต เพื่อนผมไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน
....
....เราควรอยู่กับปัจจุบัน แล้วก็ลงมือทำกับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน แทนที่เราจะกังวลว่าเราจะลืม ให้เรามาลงมือทำสิ่งที่เป็นปัจจุบัน เช่น เราจะทำอย่างไรให้จำได้เมื่อถึงเวลา แทนที่เราจะกังวลเรื่องไม่มีทีจอดเราก็แค่ขับรถไปหาที่จอด มีที่จอดก็หมายความว่ามีที่จอด ไม่มีก็หมายความว่าไม่มี ไม่มีเหตุผลอย่างอื่น ประมาณการเวลาในการใช้การเดินทาง การไปทำงานก็คือไปทำงาน งานเยอะก็จัดเวลาการทำงาน งานเยอะไม่ได้แปลว่างานยุ่ง
....
....หากเราไม่ได้อยู่กับปัจจุบันที่เกิดขึ้น ความคิด และความเชื่อในอดีตจะลากเราไปกังวลกับอนาคต เราเก็บเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วมาทำให้เกิดความกังวล ทำให้เราสูญเสียสิ่งที่เป็นปัจจุบันไป เรากำลังสร้างทุกข์ขึ้นมาด้วยตัวเราเองอยู่ โดยที่เราไม่เคยรู้สึกตัวเลย แต่เราคิดว่าสิ่งนี้มันเป็นเรื่องปกติสำหรับเรา
....
.... เส้นทางแห่งชีวิตของเราก็เช่นกัน เราก็เป็นผู้กำหนดเอง เราเป็นผู้ต้องรับผิดชอบชีวิตของเราเอง
.... เราสามารถจะเลือกได้ว่า เราจะเชื่ออดีต หรือ กังวลกับอนาคต หรืออยู่กับปัจจุบัน...
.....(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

วันศุกร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2559

….ที่จอดรถ อยู่หนใด....

..
......
.... บ่อยครั้งที่เราจำเป็นต้องเดินทางไปในที่ๆ  มีคนจำนวนมาก หรือมีผู้ใช้รถจำนวนมาก  แต่มีพื้นที่จอดรถจำกัด
...เราจะมีความคิดอย่างไร   “คงไม่มีที่จอดรถแน่ๆ  เลย”  “รถเยอะคงจะหาที่จอดลำบาก”  “รถเยอะคงไม่น่าจะมีที่จอด”  “พื้นที่จอดรถน้อยจังคงไม่มีที่จอด”   ฯลฯ  สารพัดเหตุผล   ที่ทำให้เชื่อว่า อย่างไรก็ตาม   ที่จอดรถก็คงจะไม่มี  และเมื่อไปถึงที่จอดรถก็ไม่มีจริงๆ  กับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นจริงใช่ไหม  ไม่มีที่จอดรถ   และเราก็เชื่อว่า  ถ้าเมื่อมีคนจำนวนมากๆ  รถมากๆ  เมื่อไปถึง  คงไม่มีที่จอดรถแน่นอน
....
….การเดินทางไปยังที่ๆ มีคนจำนวนมาก  หรือมีรถเป็นจำนวนมาก  แต่มีพื้นที่จอดรถอยู่ในปริมาณที่น้อย นั้น    ความจริงไม่เกี่ยวข้องกับการมีที่จอดรถ หรือไม่มีที่จอดรถ
....การไม่มีที่จอดรถ  ก็หมายความว่า  ไม่มีที่จอดรถ  ไม่มีความหมายอย่างอื่น  แต่เราจะไม่เป็นอย่างนั้น  เราจะเอาความเชื่อเดิมที่เคยเกิดขึ้นในอดีตของเรา  มาตัดสินกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น   การที่เราไม่มีที่จอดรถ  เป็นสิ่งที่เราเคยเจอในอดีต   มันเป็นเหตุการณ์ในอดีต และมันผ่านไปแล้ว    มันไม่เกี่ยวกับปัจจุบันที่เรากำลังหาที่จอดรถอยู่    แต่เรากลับเอาเรื่องในอดีตนั้นมารวมกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในปัจจุบัน   เอาเรื่องในอดีตมาทำให้เชื่อได้ว่า   จะไม่มีที่จอดรถอย่างแน่นนอน    เพราะเราเชื่อว่ามันจะไม่มี  ผลก็คือ   ที่จอดรถมันก็ไม่มีตามที่เราเชื่อว่ามันไม่มี
....
....แต่หลายคนก็อาจจะสงสัยว่า   มันไม่มี  แล้วมันจะมีได้อย่างไร ก็รถมันเยอะ พื้นที่มันน้อย จะทำให้มีได้อย่างไร   การพูดเช่นนี้ก็เพราะเรายังเชื่อว่า  จะไม่มีที่จอดรถ  อยู่ดี เราก็ยังเอาความคิดเก่าในอดีตมาคิดอยู่ดี เพราะเหตุการณ์ในปัจจุบันยังไม่ได้เกิดขึ้น
...บางคนบอกว่า   เช่นนั้น  วันนี้จะลองพิสูจน์ดูว่า จะเป็นจริงหรือไม่    จะเชื่อว่ามีที่จอดรถ  แล้วจะดูว่ามันจะมีหรือไม่มี    
....สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้จากการพิสูจน์  เพราะการพิสูจน์เช่นนั้นในใจลึกก็คือการไม่เชื่อหรอกว่าจะมีที่จอดรถ  
....
....คำถาม   คือ  “แล้วต้องทำอย่างไร”      คำตอบ  คือ  “ไม่ต้องทำอะไร”
....เราเพียงแค่ขับรถไปหาที่จอด   ถ้าที่จอดรถไม่มี  ก็หมายความว่า  ที่จอดรถไม่มี  เราก็เพียงแค่ ขับรถหาที่จอดใหม่  พอมีที่จอดรถก็จอด  ทำอย่างนี้ทุกครั้ง  ขับไปเลย ไม่ต้องมีความคิดว่า จะมีหรือไม่มี  เพียงแค่ขับไปเฉยๆ  ไปหาที่จอด  เมื่อไหร่ที่จอดรถไม่มี   ไม่ต้องให้ความหมายมันว่าที่จอดรถไม่มีเพราะรถเยอะ  ที่จอดรถน้อย  อะไรทั้งสิ้น ไม่ต้องให้ความหมาย   ทำไปหลายครั้งจนชิน  และมีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปหงุดหงิดกับการไม่มีที่จอด    ไม่มีก็หมายความว่าไม่มี 
....  จะมีสักครั้งที่เราขับไปถึงแล้วมีที่จอด   ครั้งนี้จะต้องพิเศษหน่อย   เราสร้างความเชื่อใหม่เลยว่า   มีที่จอดรถ หรือพูดกับตัวเองก็ได้ให้ตัวเองได้ยิน หรือให้เพื่อนๆ ได้ยินก็ได้ว่า “สุดยอดจริงๆ มีที่จอดรถ”  พูดแล้วแล้วยิ้มแบบมีความสุขที่มีที่จอดรถ   ไม่ต้องสร้างความเชื่ออย่างอื่น  เพียงแค่เชื่อว่า  มีที่จอดเท่านั้น  ไม่นานความเชื่อเรื่องไม่มีที่จอดรถเราจะไม่มี  จะหมดสิ้นสงสัย     ความเชื่อว่าไม่มีที่จอดรถ  แต่ถ้ายังไม่มีที่จอดรถอยู่อีก  ก็บอกได้เลยว่า  ความสงสัยเรื่องการหาที่จอดรถก็ยังมีอยู่
....
....คุณลองพิสูจน์ด้วยตัวคุณเองได้    แล้วคุณจะรู้เลยว่า    การไปไหนแล้วไม่มีที่จอดรถ   จะไม่มีอยู่ในพจนานุกรม  ชีวิตของเราเลย  


วันพฤหัสบดีที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2559

..เราคือใคร ก่อนที่เราจะเป็นใคร…


….
….ในการใช้ชีวิตประจำวันว่า   ผมเคยถามคำถามนี้กับตัวเองว่า    ผมคือใครกัน  ผมจะเป็นใคร
....สังเกตได้ว่า  ความเป็นตัวเราเปลี่ยนแปลง  ไปตลอดเวลา  ในแต่ละวันมีคน 4  คน  อยู่ภายในตัวเรา
......คนที่ 1  คือ  คนที่เราอยากเป็น  ซึ่งหมายถึงบุคคลที่เป็นตัวอย่างแบบอย่างในการดำเนินชีวิต   เป็นเป้าหมายในชีวิตของเรา  เราอยากเป็นให้ได้เหมือนที่เขาเป็น
....คนที่ 2 คือ  เราเป็นคนอย่างที่คนอื่นคิดอยากให้เราเป็น  ทำให้เราต้องพยามทำทุกอย่างเพื่อให้เป็นเหมือนคนอื่นที่เขาเป็น  ต้องมีสิ่งนั้น  ต้องมีสิ่งนี้  ต้องเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นอย่างนี้   ต้องทำงานเหนื่อยแทบขาดใจ เพื่อให้เป็นให้มี  อย่างที่คนอื่นอยากให้เราเป็น
....คนที่ 3 คือ เราเป็นคนที่เห็นแต่ตัวเอง  ไม่สนใจ  ไม่รับรู้โลกภายนอก  ความคิดของตัวเองใหญ่สุด  หาแต่ประโยชน์เข้าตัวเอง  ทำผิดกฎกติกาของสังคม เอาเปรียบสังคม
.....คนที่ 4  คือ  เราเป็นอย่างที่เราเป็น   อยู่กับความเป็นตัวของตัวเอง  เป็นบุคลิกของเรา  มีสติรับรู้กับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน  ไม่ส่งจิตออกไปข้างนอก แบบคนที่ 1   คนที่ 2    หรือวิ่งตามความคิดของตัวเองแบบคนที่ 3   ทำอะไรก็ได้อย่างที่เราเป็น  มีอิสระในการเลือกที่จะเป็น  แต่ไม่ได้ทำให้ส่วนรวมเสียหาย

.....หากเราเลือกที่จะเป็นแบบคนที่ 1   ถ้าเขาเป็นคนดี   เป็นแบบอย่างที่ดีก็ดีไป     แต่ถ้าเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี  ก็จะนำเราไปสู่ทางที่ตกต่ำได้
....หากเป็น  คนที่ 2 เราก็ต้อง.....ยอมรับความทุกข์....จากการที่ เราก็ต้องวิ่ง หาเงิน หางาน  หารูป เสียง กลิ่น รส  สัมผัส  อารมณ์  ต่างๆ  เพื่อให้เป็นอย่างที่เขาอยากให้เราเป็น
.....หากเราเป็นแบบคนที่  3  เราก็จะเป็นคนเห็นแก่ตัว  คิดแต่จะเอาเปรียบคนอื่น ไม่มีใครอยากที่จะร่วมงานด้วย   ไม่มีใครที่อยากจะอยู่ใกล้
....หากเราเลือกเป็น  คนที่  4  ชีวิตเราก็จะเป็นตัวของตัวเอง  มีอิสระจะอยู่กับอะไรก็ได้  โดยที่ไม่ทุกข์กับสิ่งที่เป็น มีความสุขกับความเป็นตัวของตัวเอง
 
…แต่ถ้าหากเราไม่รู้ว่าตอนนี้  “เราคือใคร” ในชีวิตประจำวันของเราก็จะมีแต่  “ความทุกข์”   เพราะเราจะไม่มีสิทธิเลือกเลยว่า   “เราจะเป็นใคร”
... เราจะเป็นใครไม่มีใครเลือกให้   “เราต้องเลือกของเราเอง” 


วันอังคารที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2559

...หลงความหล่อ.....

....
...ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีพระราชาองค์หนึ่ง ท่านหลงมัวเมาในร่างกายของท่าน  ท่านคิดว่าท่านหล่อมาก  ท่านก็ทำทุกอย่างเพื่อจะรักษามันไว้
...ทุกคนก็ประจบท่าน ว่าท่านหล่อราวกับเทพบุตร
... แล้วอยู่วันหนึ่ง    ได้มีเทวดาแปลงร่างลงมา  เพื่อพูดคุยกับท่าน

พระราชา  :  ท่านมาจากที่ใด
เทวดา      :  เราเป็นเทวดามาจากเบื้องบน  เราได้ข่าวว่าท่าน เป็นมนุษย์ที่หล่อมาก
พระราชา  :  ท่านก็ได้เห็นแล้ว  ท่านคิดว่าเราหล่อไหมล่ะ (เทวดาไม่เห็นหล่อเท่าเราเลย)
เทวดา      :  อืม ท่านก็ดูดีพอใช้นะ  แต่เรารู้สึกว่าท่านจะหล่อน้อยลงกว่าเมื่อเช้าที่เราเจอนะ
พระราชา  :  เราก็หล่อเท่าเดิม ท่านเอาไรมาพูด ท่านลองถามอำมาตย์ของเราดูสิว่าความหล่อเราลดลงหรือไม่
อำมาตย์   :   จะเป็นไปได้อย่างไร พระองค์หล่อเสมอต้นเสมอปลายอยู่แล้ว
เทวดา      :  อืม ท่านไม่เชื่อหรือ  งั้นลองมาพิสูจน์กัน
....เทวดาจึงให้อำมาตย์  ไปนำอ่างใส่น้ำมาให้  แล้วบอกให้อำมาตย์สังเกตน้ำนี้ให้ดี  แล้วสั่งให้อำมาตย์ออกไปข้างนอก  และต่อหน้าพระราชา  เทวดาก็เอาช้อนตักน้ำออกไปทิ้งหนึ่งช้อน  แล้วเรียกอำมาตย์กลับเข้ามา เทวดา      :  ท่านอำมาตย์จงมองดูซิว่า น้ำในอ่างนี้เหมือนหรือต่างกันกับเมื่อกี้ 
อำมาตย์   :   เหมือนกันเป๊ะไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย
เทวดา      :  ท่านเห็นไหมล่ะ  พระองค์  ท่านก็เห็นว่าเมื่อกี้นี้น้ำลดลงไปหนึ่งช้อน  แต่อำมาตย์มองไม่เห็น  ความหล่อของท่านก็เหมือนกัน  มันลดลงทุกเวลา  ทุกวินาที  ทุกเสี้ยววินาที  แต่ท่านมองมันไม่เห็น  แต่เทวดาอย่างเรามองเห็นนะ 
......
...ในปัจจุบันนี้  เราก็หลงมัวเมาในร่างกายเรา ว่าเราสวย  เราหล่อ ……..
... จนหลายคน  ...เป็นทุกข์.... กับ..การใช้ความพยายาม....แค่เพื่อ..รักษาเปลือกบางๆ  ที่เรียกกันว่า  ...ผิวหนัง ...
....
...การรักษาดูแลร่างกายนี้ ก็ต้องดูแล...แต่ดูแลมันตามที่เหมาะสม  พอควร  ด้วยการออกกำลังกาย และทานอาหารที่มีประโยชน์..
....สิ่งสำคัญ...  คือ....ดูแลรักษาจิตใจ  ให้มีสติ ... คอยเอาขยะความคิดต่างๆ  ออกไปจากใจ...  ให้รู้ตื่นเบิกบาน.... อยู่เสมอ..

... ร่างกาย...นี้ต่อให้ดูแลให้ดีอย่างไร  มันก็เสื่อมอยู่ตลอดเวลา .....
.....แต่  ..  จิตใจ  ยิ่งดูแลมันมาก  มันก็ยิ่งจะเจริญงอกงามขึ้น...
....
......ไม่มีใครเลือกให้....นอกจากตัวคุณเอง..