…
...หากโลกนี้ไม่มี
กาแฟให้เราดื่ม...
... “หากมีคนคนหนึ่งนำกาแฟมาให้เราดื่ม” ...เราสัมผัสกับมันครั้งแรกเราจะรู้สึกอย่างไร...
...เชื่อว่าหลายคนคงจะบอกว่า
อะไรนะ ขมจังไม่เห็นจะน่ากินเลย...
…
...เพราะการชักจูงจากจากการโฆษณา
จากคนอื่นจากสิ่งอื่น ทำให้เราเชื่อตาม...
...ทำให้คนทั้งโลกนี้
เชื่อว่า รสชาติ อย่างนั้นมันอร่อย กลมกล่อม ...
…
…ความง่วงเป็นอุปสรรคในชีวิตของเรา
เป็นสิ่งที่คอยขัดขวางชิวิตที่จะนำไปสู่ความเป็นอิสระ มันเป็นสิ่งหนึ่งที่คอยขัดขวางไม่ให้เกิดสมาธิ...
“แต่เรากลับคิดว่า มันเป็นปกติสำหรับเรา”
...แต่เราก็ให้เหตุผลว่า เป็นเพราะเรานอนไม่พอ..
เพราะนั่นเพราะนี่... แล้วเราก็เอากาแฟไปกระตุ้นร่างกาย แล้วเราก็เสพติดมัน...ขาดมันไม่ได้
...ผู้ที่หัดเจริญสติ
ด่านสำคัญที่ต้องผ่าน คือ ความง่วง หากดื่มกาแฟ
กาแฟจะทำให้สติของเราเติบโตได้ช้า โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย...เพราะสติไม่มีโอกาสได้ต่อสู้กับความง่วงที่มาครอบงำได้...
...
...แต่ คงมีหลายคนที่ไม่เชื่อว่า กาแฟเป็นตัวปัญหา...ไม่ให้...สติ...มีโอกาสได้เติบโต...
...มีเพื่อนเราหลายคนเวลาไปทำบุญ
ชอบนำกาแฟไปถวายพระ
หารู้ไม่ว่า กำลังเป็นผู้ทำลายพระ โดยที่ไม่รู้ตัว... พระท่านที่ฝึกสติ หากท่านฉันกาแฟ...ยากที่จะ มีสติที่เข้มแข็งขึ้นได้.... ถ้าไม่เจอครูบาอาจารย์ที่เก่งจริง ส่วนใหญ่ยอมแพ้ไปก่อน...
……หลายวัด ท่านรู้เรื่องนี้ดี แต่ท่านต้องรับเพราะไม่อยากขัดศรัทธาโยมผู้ถวาย.. รับแล้วท่านก็เอาไปทิ้ง ไม่เอาไปให้คนอื่นทานด้วย บางวัดไม่รับเลย…
...
......หากคุณมีสติที่ตั้งมั่นจริง ออกมาจากความง่วงได้แล้ว คุณจะรู้เลยว่า ถึงแม้คุณจะนอน คืนละ
2 ชั่วโมง แต่วันทั้งวัน คุณจะไม่มีคำว่า ง่วงนอน
ไม่มีแรง ไม่สดชื่นเลย
....
บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น