......คนดีแก้ไข......คน(ไม่ทำ)อะไร .....แก้ตัว......

.
……
.....เคยไหมเมื่อเรานัดกับใครสักคน  แล้วปรากฏว่าเราไป...ไม่ทัน.....เราจะมีปฏิกิริยาอย่างไร......
.....เราจะบอกเขาว่าอย่างไร....กับสิ่งที่เกิดขึ้น.....
......ตื่นสาย....รถติด...เกิดอุบัติเหตุ....มีด่าน ....มีการก่อสร้างเส้นทาง....ยางแตก....ฯลฯ....
.....ข้ออ้างต่างๆ  เหตุผลต่างๆ  ซึ่งดูดี   น่าเชื่อถือ.....และเป็นจริง....ตามที่กล่าวอ้าง......
....ทุกอย่างดูดี  พอที่จะสนับสนุนให้เห็นว่า.........สาเหตุที่มาสาย....  ก็เพราะมีเหตุผล...ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้น.....เราก็จะมาทัน.........แต่..

.......กับเหตุผลดีๆ เหล่านั้น .....ความจริง......เป็น...คำแก้ตัว....เพื่อหลีกหนีความรับผิดชอบ   โดยการแสดงให้เห็นว่า  .... เราได้เพียรพยายามแล้ว......เราได้พยามเต็มที่เต็มความสามารถแล้ว... แต่เพราะเหตุการณ์ภายนอกมากระทำจึงทำให้เป็นเช่นนี้.....
.....ไม่ผิดหรอกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น   ถูกต้องและเป็นจริง....
.........
.......สิ่งนั้น....คือ...คำแก้ตัว ....และที่สุดของคำแก้ตัว…คือ…การแสดงให้เห็นว่า...... เราถูก......เราถูก....
.......  ภายใต้ความคิดนั้น ....  เราได้สรุปความเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่า......
.......  มาสาย  +  เหตุผลดีๆ   =  มาทัน........เราถูก.....
.....ดังนั้น ..เมื่อเราเข้าใจว่า.......เราถูก........  เราจะไม่ทำอะไร ....แก้ไขอะไร...หรือ…จะทำอะไรให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเลย........
....เราก็ยังจะทำตัวเช่นเดิม..........เราก็ยังคงจะมาสายเช่นเดิม..... ทุกอย่างๆ ก็จะเป็นเช่นเดิม....
……..
..........
......ความเป็นจริง .... มาสาย.....  ก็หมายความว่า .....มาสาย ..... ไม่มีเหตุผลของการ.....มาสาย  .....
...... ยอมรับ .....แก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาด และลงมือทำเพื่อไม่ให้มีเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีก............  ทุกสิ่งจึงจะเกิดการเปลี่ยนแปลง......
.....
...... ในทุกๆ พื้นที่....อื่นๆ...ของชีวิตก็เช่นกัน.......
.......สิ่งที่เกิดขึ้น  +  เหตุผลดีๆ  = ....เราถูก......      
.......และเช่นกัน......เราก็ยังจะเป็นปกติ....ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง.....
.......แต่.....
....ถ้าหากว่า ... ชีวิตเราไปไม่ถึงไหน....ก็อย่าได้ไปโทษใคร....ว่า...ทำให้เราเป็นอย่างนี้......
....เพราะ สิ่งนั้น .... มันก็คือ .....คำแก้ตัว......ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า   .....เราเป็นผู้ถูก.....อีกนั่นแหล่ะ...
...
...เราจะเป็นคนแบบไหน.....
...คนดีแก้ไข  ..... คน(ไม่ทำ)อะไร .... แก้ตัว.....
...
.....
บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

.... ความกลัว....ที่ไม่....น่ากลัว..... …….

.....
.....ความกลัวเป็นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์.....แต่
....แล้วเราเคยถามตัวเอง...ไหมว่า ..........ทำไมเราต้องกลัว......กลัวสิ่ง...บางสิ่ง... ที่ไม่ควรกลัว...
……
....หากเราเคยสังเกตุ  เด็กตัวเล็กๆ....   เราจะพบว่าเด็กๆ  เหล่านั้น ... เขาไม่มีความกลัว  อะไรเลย....
....แล้วเราล่ะ...กลัวอะไรบ้าง...กลัว....  ผี.....  งู  ....ตะขาบ  ..  ตุ๊กแก  .... ฯลฯ.. .....ยังมีความกลัว .. ยิ่งกว่านั้น   ...เช่น  กลัวการสูญเสีย   กลัวการพลัดพราก  กลัวการพูด  กลัวความล้มเหลว...กลัว.....ฯลฯ....
.....
......ความกลัวกำเนิดมาได้อย่างไร......
....ตอนที่เรายังไร้เดียงสา เราไม่ได้มีความกลัวอะไร....
.....แต่เมื่อเกิดการเรียนรู้...ผ่านภาษาและการกระทำ..   เราต่างได้ถูกปลูกฝัก  ความคิด  ความเชื่อ  ...ต่างๆ....
…..
 ......เรายังไม่เคยเห็นผี.......แต่ตอนเด็ก  แม่บอกว่า.... ถ้าดื้อ.. ระวังผีจะมาหักคอ ....
.....ทำให้เราไม่กล้าที่จะลงมือ   หรือ กระทำบางสิ่ง....เพราะ เรากลัวผี...
.......   ฯลฯ....


.....หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตของเราก็เช่นกัน.....ความจริงสิ่งที่เรากลัวมันเกิดขึ้นในอดีตเท่านั้น....
..... แต่เรา  .....เอาความกลัวนั้น .......มาตัดสินสิ่งที่เป็นปัจจุบัน.....อยู่...
........
.....การจะทิ้ง หรือ ก้าวข้ามความกลัวนั้น  ยากที่จะลงมือทำได้ ...หากเราไม่มีสติ...รู้ทันความคิดที่มาหลอก....
 ........ให้ลองถามตัวเอง ...  ดูว่า...   สิ่งที่เรากลัว  นั้น .......แท้จริงแล้วเรากลัวที่ปัจจุบัน..... หรือเรากลัวเรื่องในอดีต.....กันแน่....
......ถ้าเรารู้ว่า  สิ่งที่เรากลัว มันคืออดีต  ...แล้วเราจะเก็บมันไว้ทำไม....ก็ทิ้งมันไปซะ  ....
......
.....แต่เชื่อเถอะว่า  เมื่อไหร่  ที่เราได้ทิ้งความกลัวได้  ....  แค่หนึ่งครั้ง ….
.....เราจะได้เจอกับโลกใหม่....  ที่เราไม่เคยเจอมาก่อน  .......
..... เราจะรู้เลย ว่า  ..... ความกลัว..... มันไม่ได้......น่ากลัว....อย่างที่คิดเลย  ....


บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

........ใครกันที่ทำให้เราทุกข์………

........

....เมื่อมีสิ่งใด มากระทบกับประสาทการรับรู้ ......ไม่ว่าจะเป็นทางตา หู จมูก ปาก กาย  และใจ..

....คนทั้งหลายส่วนใหญ่มักจะโทษว่า ..คนนั้น... คนนี้.. หรือ ..สิ่งนั้นสิ่งนี้.. ทำให้เขามีความทุกข์.......คนโดยส่วนใหญ่มักจะโทษว่าสิ่งภายนอกมากระทำให้เขาเกิดทุกข์...

....ใช่หรือที่เขาคนนั้น คนนี้ หรือ สิ่งนั้นสิ่งนี้  ทำให้เขามีความทุกข์   

…

...เมื่อมีสิ่งใด มากระทบกับประสาทการรับรู้...เขาก็รับเอาความรู้สึกนั้นมาตัดสิน...กับ.....ความรู้สึกของตัวเองทันที…..

....สิ่งใดที่ตรงกับความรู้สึก.... ตรงกับความคิดของตัวเองก็บอกว่า ... มันดีแล้ว  มันถูกแล้ว  เป็นสุข  ...

....ที่ไม่ตรงกับความคิดของตัวเอง...ก็บอกว่า  มันไม่ดี  มันผิด เป็นทุกข์...

... แล้วก็หาข้ออ้างสารพัด เพื่อสนับสนุนความคิดที่ตัวเองคิด.....ว่าถูก ว่าผิด  …

...

...เนื่องเพราะมองแต่ภายนอกแล้วมาตัดสินความรู้สึกตัวเอง ..... เลยเข้าใจว่าสิ่งภายนอกทำให้ตัวเองเกิดทุกข์... จึงแก้ปัญหาความทุกข์ที่อยู่ภายนอก  ด้วยสารพัดวิธี....

...บางครั้งแสดงอาการไม่พอใจออกไป  ...บางครั้งก็ใช้วิธีการหนีปัญหา.. บางครั้งสร้างความเดือดร้อนให้กับตัวเอง ...บางครั้งก็สร้างความเดือดร้อนให้สังคมและคนรอบข้าง ปัญหามันจึงไม่สามารถแก้ไขได้..

...

...เราเกิดมาในเมืองพุทธ  ..พระพุทธเจ้าสอนให้ดับความทุกข์ที่เหตุของมัน...   โดยใช้สติเข้าไปเรียนรู้...เหตุที่เกิดขึ้นของ.... ความทุกข์..

...แต่เพราะเราไม่มีสติรู้สึกตัว...   เราเลยไม่เข้าใจต้นเหตุของทุกข์ที่เกิด เราจึงแก้ไขปัญหาไม่ถูกจุด ...... เมื่อใดก็ตามที่เรารู้จักเหตุความทุกข์อย่างแจ่มแจ้งแล้ว....

...เราจะเข้าใจเลยว่า  ..... แท้ที่จริงแล้ว ที่เราเป็นทุกข์ เพราะความคิดของเรานี่เอง....

....เราเองนี่แหล่ะที่เป็นคนช่างหาทุกข์มาใส่ตัวได้ตลอดเวลาเลย….

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

...... ........ ‪#‎คุณคือกระจกเงาของฉัน# .........

.......
........กระจก คือ สิ่งที่สะท้อนความเป็นตัวเรา ........
.....ภาพที่เราเห็นในกระจกเงา คือ สิ่งนั้นคือเงาของแสงที่ตกกระทบวัตถุแล้ว สะท้อนให้เห็นภาพความเป็นตัวเราออกมา........…….สิ่งนั้น..คือ...เงาสะท้อนของวัตถุ....... 
...... แล้ว ...อะไร คือ.........สิ่งที่สะท้อนภาพภายใน จิตใจ........ของเราละ.......
.......
……..เราเคยสังเกตไหมว่า .....เมื่อมีเหตุการณ์ใด เหตุการณ์หนึ่ง เกิดขึ้นต่อหน้าเรา..... 
.........สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเรา......ทำให้เรามีความรู้สึกบางสิ่งบางอย่างออกมาทันที .........
.......
.......เช่น ณ ที่แห่งหนึ่ง ........ “มีผู้ชายคนหนึ่ง กำลังตีเด็กคนหนึ่ง ด้วยไม้” ..........
.......
.......คนแรก...เห็นแล้วก็เดินออกไป........................โดยไม่มี ความรู้สึกอะไรเลย.....
.....คนที่ 2 หยุดดูก่อน ............................ว่าอะไรเกิดขึ้น .....
.....คนที่ 3 .... พอเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ............ก็พุ่งเข้าหา และเข้าไปแย่งไม้ จากผู้ชายคนนั้นทันที........
.........เกิดอะไรขึ้น...........
......เหตุการณ์เดียวกัน ... แต่ทำไม......สิ่งที่คนทั้ง 3 คน..... แสดงออกมาไม่เหมือนกัน......
…….
…….การกระทำที่ ทั้ง 3 คน...แสดงออกมา .... คือ ..... สิ่งที่สะท้อน....สิ่งที่อยู่ภายในจิตใจ ของแต่ละคนออกมา.....
....
......คนแรก ที่เห็น เขาไม่สนใจ เพราะสิ่งที่อยู่ภายในจิตใจ เขา ไม่มีเรื่องราวในแง่ลบกับสิ่งที่เห็น เช่นอาจจะคิดว่า พ่อตีลูก เพราะเหตุผลบางสิ่งบางอย่าง...
....คนที่ 2 เห็นแล้วหยุดดู ก็สะท้อนสิ่งที่อยู่ภายในจิตใจ เขาอาจจะมีเรื่องราวอะไรบางอย่างอยู่ แต่ไม่รุนแรงในความรู้สึกของเขา เช่น อาจคิดว่าอาจจะมีสิ่งที่ไม่ชอบมาพากล ก็เป็นได้....
....ส่วนคนที่ 3 ....ที่วิ่งเข้าไปหา แสดงว่า ภายในจิตใจ ......เขา....อาจจะเคยบอบช้ำ หรือเกิดเรื่องราวที่ไม่สู้ดีนักเกิดขึ้นเช่นนั้นกับเขา .....หรืออาจจะเป็นเหมือนที่เขาเองเคยได้รับมา .....
.......
.............สิ่งที่เราคิด.. และสิ่งที่เรากระทำ..........ต่อสิ่งที่มากระทบจากภายนอกนั้น.........
.........สิ่งนี้...คือเงาสะท้อน ความคิดและความรู้สึกของเราเอง.....
.......... ‪#‎ไม่ใช่เขาคิดเช่นไร# ....แต่เป็นเราต่างหาก..... ‪#‎ที่คิดเช่นไร# ......
........เพราะ..ความเป็นจริงแล้ว.....สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ เรื่องราว หรือ สิ่งใด ...สิ่งนั้นก็เป็นสิ่งนั้น .... ‪#‎เขาเป็นเขา# ‪#‎ในแบบที่เขาเป็น# .... 
……ดังนั้น ....ที่เราสื่อ.... ออกมา.........ทุกคำพูด ทุกการกระทำ......อันนั้น....มันไม่ใช่สิ่งที่เขาเป็นหรอก.... ‪#‎แต่มันคือจิตใจเราเองต่างหาก#........
....... หากกระจก คือ สิ่งที่สะท้อนภาพวัตถุความเป็นตัวเรา.....
..... สิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือ กระจกสะท้อนความคิด และจิตใจ....ของเรา.........นั่นเอง..... 
.......ดังนั้น หากเรามีสติรับรู้ .... #
เงาสะท้อนสิ่งที่เราคิดได้..... 
........จะทำให้เราสามารถ....... ‪#‎มีสิทธิ์ที่จะเลือก# 
......ว่าเรา จะเป็นเช่นไร ... 
‪#‎เป็นตามสิ่งที่ดี หรือ ‪#‎เป็นสิ่งที่เราคิด.....

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

....นอกกรอบความคิด......

.......

........ วันหนึ่ง  ... ขณะกำลังนั่งอ่านการ์ตูน...... เพื่อนมาเห็นแล้วบอกว่า.... ยังอ่านการ์ตูนเหมือนเด็กเลย......

 .......

........  มีใครบอกบ้างว่า ถ้าอ่านการ์ตูนแล้วเป็นเด็ก ...... เด็ก เท่านั้นหรือที่อ่านการ์ตูน ......

........ เรากำลังโดนกรอบความคิดของคนอื่นครอบเรา  หรือเปล่า....

........ ความคิดคนอื่น....ทำให้เรารู้สึกว่า.....เราต้องทำตามคนนั้น คนนี้ ...เพื่อที่เราจะได้เหมือนกับเขาหรือเปล่า ..

........  เราอยู่ในกรอบของความคิดผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว .....

........ เราต้องแต่งตัวอย่างนี้  เราต้องมีอย่างนั้น .....

........ เรากำลังพยายามดิ้นรนทำทุกอย่าง  เพียงเพื่อให้เราเป็นไปตามความคิดเขา.....เพื่อให้เขายอมรับ...

........ แล้วเราก็เก็บทุกอย่างไว้..  พยายามจะรักษามันไว้เพื่อให้มันคงอยู่  กลายเป็นความเครียดในกายในใจ...

........  เคยรู้สึกไหมว่ามีบางครั้งเราอยากจะตะโกนให้...สุดเสียง ....อยากกรี๊ด ..อยากระบายอะไรบางสิ่งบางอย่างออกมา   ... แต่เราก็กลัวคนอื่นเขามองว่าทำอะไรเพี้ยน ๆ.....

........  ทำไมเราไม่ลองออกมาอยู่นอกกรอบของความคิดคนอื่นดูบ้าง... ทำเรื่องไร้สาระที่ไม่ต้องใช้ความคิดดู...

........ อ่านการ์ตูนเบาสมอง หรือ ทำอะไรที่อยากจะทำ ที่ไม่ต้องแคร์สายตาของใคร.....

....

........  แต่คำว่าอยู่นอกกรอบ.....ไม่ใช่ว่าจะไปแหกกฎกติกาของสังคมนะ 

........ ที่สำคัญคือต้องไม่ทำความเดือดร้อนแก่ตัวเอง และคนรอบข้าง  ..

.....แล้วเราจะรู้ว่าการทำแบบนี้ก็เป็นการปลดปล่อยความเครียดได้อีกทางเหมือนกันนะ....

...ถ้าไม่เช่นนั้น ....อย่าได้โทษใครว่าทำให้เครียด......

.....เรานั่นเองแหล่ะ  ที่ไม่ยอมปล่อยมัน....

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

....สุข....กับ..ทุกข์…

.........

 ....โลกนี้มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้น   มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับลง .....

.......หลายคนจึงต้องการหนีทุกข์  .....โดยการ.....

.....แสวงหา บางสิ่งบางอย่างเพื่อมาตอบสนองความอยากในใจ(ทุกข์)..  โดยมี....วัตถุมาเป็นที่ตั้งในการตอบสนอง...

เมื่อได้สิ่งนั้นมา   ก็บอกว่ามีความสุข…

.....มีบางพวก  ไม่เอาวัตถุมาเป็นที่ตั้งในการตอบสนอง   ..แต่...เอาอารมณ์มาตอบสนอง .. แสวงหาความสุขทางจิตใจ .. เช่น ...พวกฤษีทั้งหลาย  แล้วไปยึดอยู่กับความสุข สงบ ทางใจ....

......

....ในความเป็นจริง   ....  สุข กับ ทุกข์... ก็เป็นสิ่งเดียวกัน...ไม่ใช่สิ่งตรงกันข้าม...แต่คนส่วนใหญ่ คิดว่ามันตรงกันข้ามกัน.....

....ที่บอกว่า   สุข  ความเป็นจริงคือ  มีความทุกข์น้อยลง...  แต่สรุปมันก็คือความทุกข์นั่นแหล่ะ…แต่ทุกข์น้อย...

....สิ่งที่ตรงข้ามกับความทุกข์   คือ  ความไม่ทุกข์  .....

....คนส่วนใหญ่   พยายามหาความสุข   เมื่อได้มันมาก็ยึดมันไว้    รักษามันไว้  เมื่อมันหายไป  หรือมันจางลง ก็พยามแสวงหา  

....การที่มันเสื่อมลง  หรือ...  ความพยายามในการรักษามันไว้ ....   มันก็คือเหตุของทุกข์ที่เพิ่มขึ้นนั่นเอง…

……

....พระพุทธเจ้าท่านเข้าใจ ในจุดนี้  ท่านค้นพบทางสายกลาง  แล้วนำมาสอนเรา

....ท่านให้มองอารมณ์ทุกอย่างที่เข้ามา...  ตามความเป็นจริงตามที่มันเป็น    สุข และทุกข์  มันเป็นเพียงธรรมชาติของอารมณ์ที่ผ่านเข้ามา  ผ่านมาผ่านไป    …..

....สุขก็ไม่ไปยินดีกับมัน แล้วยึดสุข...     ทุกข์ก็ไม่ไปรังเกียจมัน แล้วผลักใสมัน....     แต่ไปเข้าใจมัน ตามความเป็นจริง  แล้วใช้ปัญญา  จัดการกับมันได้อย่างถูกต้องเหมาะสม….

....คนส่วนใหญ่  คิดว่า  ....วัตถุ ....  สามารถสร้าง... ความสุข...  ได้ จึงแสวงหา  เกิดการแย่งชิงกัน …..

....สำหรับบางคนที่เป็นนักปฏิบัติ ... ก็คิดว่า ... ความสงบ  เป็นความสุข  ก็ยึดความสงบ...  เมื่อมีใครมาทำให้ไม่สงบ  ก็เกิดการหงุดหงิดรำคาญ  ไม่พอใจ  ทะเลาะกับคนรอบข้างที่ทำให้ตัวเองไม่สงบ  …..

....สุข  ทุกข์  มันก็ซ้ายกับขวา  หน้าหลัง  เปลี่ยนมาเปลี่ยนไปเท่านั้น …

....ความสงบที่เป็นสุขที่แท้จริง  คือ การออกมาจากสิ่งนั้น  ก็คือทางสายกลาง  …คือ...  การไม่สุข ไม่ทุกข์     ….

... แล้วคุณล่ะ....  ลองสำรวจตัวเองดูตัวเองดูสิว่า  ...ตอนนี้กำลังแสวงหาความสุข   แบบไหนอยู่...

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

......สีซอให้ควายฟัง...

.......

.....เป็นสำนวนเปรียบเปรยถึงคนโง่เง่าหรือปัญญาทึบ ซึ่งแม้เราจะพร่ำสอนพร่ำบอกอย่างไรก็รู้เรื่อง หรือเปรียบได้กับคนที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งสอน

......เราอาจจะเป็นครู เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นหัวหน้าหรือเป็นอะไรก็ตาม แล้วเราอาจจะเผลอไปด่า ..ว่าพูดไป ....“เหมือนสีซอให้ควายฟัง”....

.........

......เราชอบมองออกไปนอกตัว   .......  “เราชอบตัดสินคนอื่น”........    ตัดสินภายนอกว่าเป็นผู้ผิด ...เราเป็นผู้ถูก ......... เราต้องการให้เขาเป็นตามที่เราคิดอยากให้เป็น...

...... แต่เรากลับไม่เคยมองย้อนมามองตัวเองเลยว่า .... วิธีการสอนของเราถูกหรือเปล่า ....เขาเข้าใจภาษาที่เราพูดหรือเปล่า ........เราใช้ภาษาที่เขาเข้าใจหรือเปล่า

.......แต่ เรากลับไปโทษ....ผู้ฟังว่า.....  ไม่รู้เรื่อง ทำไมเรื่องแค่นี้ทำไมถึงไม่เข้าใจ  ทำไมโง่อย่างนี้..ฯลฯ..

......ตกลงไม่รู้ว่า... “ควายโง่......หรือเราที่โง่เองที่เอาซอไปสีให้ควายฟัง” .....

.... เพราะงั้นถ้าจะด่าใคร ว่า เหมือนสีซอให้ควายฟังก็ระวังจะเข้าตัวเองนะ….

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

...เหยื่อของความเชื่อ......

    

........ในสมัยที่พระพุทธเจ้า ยังมีพระชนชีพอยู่  สมัยนั้นมี 108 ลัทธิ 108 นิกาย(คาดว่าเป็นสำนวน) ซึ่งหมายความว่ามีมากนั่นเอง ชาวกาลามะ หมู่บ้านเกสปุตติยนิคม แคว้นโกศล ซึ่งลักษณะก็คล้ายกับเป็นชุมชนทางผ่านที่เจ้าลัทธิต่าง ๆ ต้องเดินทางผ่านที่นี่ ใครมาก็สอนเรื่องของตน ชาวกาลามะ จึงสับสนว่าจะเชื่อใครดี เนื่องจากมีอาจารย์หลายอาจารย์เหลือเกินมาสอน เมื่อพระองค์เสด็จมา ก็ทรงสอนอีกแบบหนึ่ง ชาวกาลามะ ก็เลยไม่รู้จะเชื่อใครดี ก็เลยถามพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงทรงแสดง พระสูตรแก่ชาวกาลามะ เรียกว่า กาลามสูตร 
           กาลามสูตร คือ (เรียกอีกอย่างว่า เกสปุตติยสูตร หรือเกสปุตตสูตร ) หลักแห่งความเชื่อที่พระพุทธองค์ทรงวางไว้ให้แก่พุทธศาสนิกชน ไม่ให้เชื่อสิ่งใด ๆ อย่างงมงายโดยไม่ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็นจริงถึงคุณโทษหรือดีไม่ดีก่อนเชื่อ มีอยู่ 10 ประการ ได้แก่
1. มา อนุสฺสวเนน - อย่าเพิ่งเชื่อโดยฟังตามกันมา
2. มา ปรมฺปราย - อย่าเพิ่งเชื่อโดยถือว่าเป็นของเก่าเล่าสืบๆ กันมา
3. มา อิติกิราย - อย่าเพิ่งเชื่อเพราะข่าวเล่าลือ
4. มา ปิฏกสมฺปทาเนน - อย่าเพิ่งเชื่อโดยอ้างคัมภีร์หรือตำรา
5. มา ตกฺกเหตุ - อย่าเพิ่งเชื่อโดยคิดเดาเอาเอง
6. มา นยเหตุ - อย่าเพิ่งเชื่อโดยคิดคาดคะเนอนุมานเอา
7. มา อาการปริวิตกฺเกน - อย่าเพิ่งเชื่อโดยตรึกเอาตามอาการที่ปรากฏ
8. มา ทิฎฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา - อย่าเพิ่งเชื่อเพราะเห็นว่าต้องกับความเห็นของตน
9. มา ภพฺพรูปตา - อย่าเพิ่งเชื่อว่าผู้พูดควรเชื่อได้
10. มา สมโณ โน ครูติ - อย่าเพิ่งเชื่อว่าผู้พูดนั้นเป็นครูของเรา
       ปัจจุบันมีแนวคิดและหลักสูตรที่สอนให้คนมีเหตุผลไม่หลงเชื่องมงาย ในทำนองเดียวกับคำสอนของพระพุทธองค์เมื่อ 2500 ปีก่อน ได้รับการบรรจุเป็นวิชาบังคับว่าด้วยการสร้างทักษะการคิดหรือที่เรียกว่า "การคิดเชิงวิจารณ์" (Critical thinking) ไว้ในกระบวนการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัยของประเทศพัฒนาแล้ว (http://th.wikipedia.org/wiki/กาลามสูตร)
    .....

........  หันมาดูประเทศไทยในสมัยนี้ แทบจะไม่ต่างไปจาก 2600 ปีที่ผ่านมา มีเจ้าลัทธินิกายมากมาย  แทบจะบอกได้ว่า มี 108 ลัทธิ 108 นิกาย เช่นเดียวกันกับในสมัยที่พระพุทธเจ้ายังมีพระชนชีพอยู่  มีบางพวกก็เอาคำสอนของพระพุทธเจ้ามาบิดเบือนคำสอน แล้วบอกว่า อันนี้เป็นคำสอนของพระพุทธองค์

หันมาดูชาวพุทธในประเทศ     เรามีพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งอยู่ในรูปของพระตรัยปิฎก เป็นบันทึกคำสอน  แต่เราก็ไม่ได้ศึกษาและปฏิบัติให้เห็นตาม รู้ตาม เราไม่ใช้สติปัญญาในการพิจารณา    แต่เรากลับไปเชื่อ คนใส่ผ้าเหลืองบางคน  ซึ่งในบางครั้งก็เป็นใครก็ไม่รู้ เป็นชาวบ้าน เป็นมิจฉาชีพ เป็นคนหนีคดี เป็นคนขี้เกียจทำมาหากิน ฯลฯ ซึ่งบางคนแทบไม่ได้ศึกษาเลยว่า พระองค์สอนอะไร  แต่ก็คิดเองเออเอง แล้วก็เชื่อว่าอันนั้นผิด อันนี้ถูก หรือเชื่อตามอาจารย์อีกทีหนึ่ง เมื่อปฏิบัติไปแล้ว มีหลายคนหลงทาง แล้วคิดว่าเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า แล้วเหมาว่าเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งเกิดมากมายเต็มประเทศไปหมด   ส่วนใครที่ได้เจอ อาจารย์ที่ดี  ได้เจอกัลยาณมิตรที่ดี  ที่ช่วยพากันข้ามฝั่งแห่งทุกข์ได้  ก็ข้าพเจ้าก็ต้องขออนุโมทนาสาธุ  กับท่านด้วย
            คำสอนของพระพุทธเจ้าต้องเข้าใจด้วยการปฏิบัติ (ซึ่งต้องประกอบด้วย สติ สมาธิ ปัญญา ) ไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยความเชื่อ เมื่อปฏิบัติต้องเห็นผลเร็ว หากใครปฏิบัติหลายปี แล้วในตัวเองยังไม่เปลี่ยนแปลง โลภ โกรธ หลง ยังไม่ลดลง  ต้องสังเกตเถิดว่า อาจมีอะไรผิดพลาดแล้ว ปฏิบัติแล้วต้องเห็นกิเลส และละกิเลสได้ มากน้อยก็อยู่ที่ภูมิรู้ที่ต่างกัน ผลต้องเป็นปัจจุบัน ปฏิบัติชาตินี้ก็เห็นผลชาตินี้ ไม่ใช่ต้องไปรอชาติหน้า   ปฏิบัติเพื่อปล่อยออก   ไม่ใช่ปฏิบัติเพื่อยึดถือ   ที่สุดของการปฏิบัติ คือ ออกจากทุกข์ได้อย่างหมดสิ้น นั่นเอง 
      ศาสนาพุทธเป็นศาสนาแห่งการพึ่งตนเอง ไม่สามารถไปอ้อนวอนร้องของใครได้ ไม่ว่าจะเป็นอินทร์ พรหม ยม ยักษ์ มาดลบันดาล  ที่สุดแม้แต่พระพุทธเจ้าเอง ก็ไม่สามารถช่วยใครได้ ความทุกข์มันเกิดที่ใจ ดับที่ใจ ไม่ใช่อยู่ที่สวรรค์บันดาล หรือใครบันดาลทั้งสิ้น ไม่มีใครมาช่วยแก้ไขให้ได้หรอก การอ้อนวอนร้องขอเหล่านั้นอย่างดีที่สุด ก็เป็นเพียงแค่กำลังใจเล็กๆ น้อย ๆ  ที่คิดว่าสิ่งต่าง ๆ ภายนอกสามารถดับทุกข์ของตัวเองได้เท่านั้น

.....การขียนบทความในครั้งนี้อาจจะรุนแรงในความรู้สึกของใครหลายคน  ข้าพเจ้าไม่ได้มีความตั้งใจที่จะไปลบล้างความเชื่อของใคร หรือจะไปว่ากล่าวกระทบกระเทียบกับผู้ใด  ข้าพเจ้าเพียงแค่อยากจะบอกว่า....การจะเชื่อใคร เชื่อสิ่งใด ควรใช้วิจารณญาณตามหลักกาลามสูตร นอกจากมีศรัทธาแล้ว  ต้องสติและปัญญาประกอบไปด้วยไม่เช่นนั้นเราก็จะตกเป็นเหยื่อของความเชื่อ  ที่มาในรูปของโจรใส่ผ้าเหลือง ผ้าขาว หรือผ้าอื่นๆ   ที่มาปล้น เราโดยถูกกฎหมาย ได้นะ

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม

(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

ลืมแผ่นดิน

                เธอจากไปจนลับตา                              ไม่ส่งข่าวมาให้แม่คิดถึง                                                                 ในหัวใจห้วงคำนึง                                                  ยังคิดถึงเจ้าทุกเวลา

                เธอจากมาเพื่อเล่าเรียน                       เร่งอ่านเขียน เพียรฟันฝ่า

หวังกลับไปพัฒนา                                              บ้านนาที่ยังกันดาร

.....

                หลายปีเวลาผ่านไป                              ใยเจ้าถึงลืมความดี

ความหวังตั้งใจเคยมี                                             บัดนี้มาพังทลาย

                ช่วยสังคมเอารัดเอาเปรียบ                 แก่งแย่งช่วงชิงทำลาย

ขูดรีดเอาจากร่างกาย                                           เหล่าตายายพี่น้องบังอร

........

                คิดย้อนในความเป็นมา                        ชาวนาเหมือนเป็นปุ๋ยป้อน

บัดนี้ถูกบดเป็นตะกอน                                         คอยป้อนให้เจ้าโตมา

                ใยเจ้าลืมคุณแผ่นดิน                             ลืมสิ้นพี่น้องชาวนา

ยามใดสิ้นอ่อนล้า                                                  ผิดหวังไร้คนพึ่งพา       เจ้าอย่าเสียใจ

......ปอกเปลือก ...บุญ...บาป...(2) .......

.....
......เราคงเคยได้ยินมาว่า.... บุญ....จะเป็นเหตุแห่งความเจริญก้าวหน้า มาสู่ชีวิต....
.......ส่วน...บาป .... ก็จะเป็นเหตุแห่งอุปสรรค ในชีวิตในทุกๆด้าน....
......
…..แล้วเราเคยสงสัยไหมว่า ...... มันเป็นไปได้อย่างไร.......ขอกล่าวกันตามธรรมชาติ.... ตามความเป็นจริง......ที่เราจะเห็นและเข้าใจได้......
.......
.....มีคำกล่าวว่า .... “คนเกลียดแมว จะไม่เลี้ยงแมว” ....ซึ่งเป็นเรื่องที่สามัญ..ตรงๆ..คงไม่มีใคร..ที่เข้าใจไม่ได้..
........
......จิตใจภายในก็เช่นกัน... “คนที่มีจิตที่ดี ก็ย่อมจะคบค้ากับคนที่มีจิตที่ดี”.. “คนจิตไม่ดี ก็คบค้ากับคนที่จิตไม่ดี” .......
......จิตใจเป็นอย่างไร ก็จะดึงดูดคนเช่นนั้นเข้ามาหากัน ......
.......
.......คนที่มีบุญ เป็นคนที่มีจิตใจ..ที่ชุ่มเย็น เอิบอิ่ม จะมีความเมตตา อ่อนโยน .....ส่งผลให้ร่างกายผ่องใส .... 
.....เมื่อพูด หรือ กระทำ ก็จะกระทำด้วยความเมตตา..เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์...ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบใคร....คำพูดและการกระทำไปด้วยกัน.....คุยกับใคร.. กระทำสิ่งใด ก็มีแต่คนที่อยากจะร่วมงานด้วย..และจะดึงดูดคนที่มีความคิด .. และจิตใจในลักษณะเดียวกันเข้ามาหากัน เกาะเกี่ยวกันด้วย...จิตใจ.... ที่พร้อมจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน......
.......จะทำงานสิ่งใดก็ไม่มีอุปสรรค เพราะมีแต่คนคอยเกื้อกูล.... แต่ถึงแม้ว่า จะมีอุปสรรค .. แต่...ด้วยใจที่ชุ่มเย็น.. มันก็สามารถจะผ่านอุปสรรคนั้นไปอย่างง่ายได้....
.....
.....ส่วนคนที่ใจมีบาป ...ใจที่มี ... ความรุ่มร้อนทั้งความคิดและอารมณ์ .. ก็ส่งผลถึงภายนอก .. ก็จะดึงดูดคนที่มีแต่ความรุ่มร้อน เข้ามา... เกี่ยวเนื่องกันด้วย......วัตถุและผลประโยชน์...... พร้อมที่จะทำลายซึ่งกันและกัน.... 
.....เมื่อมีอุปสรรค ต่างๆ ... จากภายในที่ร้อนรุ่มอยู่แล้ว....ก็ยิ่งจะทำให้ปัญหาเหล่านั้น ยิ่งร้อนแรงขึ้น... และถึงแม้ว่า สามารถแก้ปัญหา เหล่านั้นไปได้ ...อีกไม่นาน ก็มีปัญหาใหม่เข้ามาอีก.... เพราะสิ่งที่อยู่ภายใน มันคอยเผาอยู่ตลอดเวลา.....
...... 
……สิ่งนี้ คือ ผลของ...บุญ....บาป.......ที่เห็นกัน .... ตรงๆ ....ในชาตินี้........ปัจจุบันตรงนี้.....
......แล้วเรา.... จะเลือกที่จะ... เป็นคนมี.... บุญ.. หรือ... เป็นคนมี...บาป.....
.....ไม่มีใครเลือกให้ ..... เราเลือก ของเราเอง....

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
ติดตามบทความได้ทาง dekkrabi3.blogspot.com
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาต)

..... มีดกรีดใจ ....

....     

....เคยไหม .....   ที่ถูกมีดบาดมือ......

.....เมื่อมีดบาดมือตัวเอง   ....บางครั้งเราจะโทษ......ความซุ่มซ่ามของตัวเอง  ....

.....ถ้าคนที่ทำมีดบาดมือเรา.....เป็นที่เรารักมาก..... เราจะบอกว่า.....ไม่เป็นไร....

.....   “และไม่นานเราก็ลืมมัน”   .....

.....แต่  ....ถ้าเป็นศัตรูคู่แค้นของเรา  เป็นคนทำล่ะ...........

.....เราจะลืมมันไปได้ไหม.............

                       

.....ผลจากเหตุการณ์เหมือนกัน ...  แต่  ... เราทำใจให้เหมือนกันไม่ไหม.............

......เพราะในความเป็นจริง .....เราเจ็บกายเพียงแค่ครั้งเดียว ..เท่านั้น  ..... แต่ทำไมใจเราถึงเจ็บตลอดเวลา....

......

.......เราเป็นผู้หยิบมีดเล่มนั้น มาแทงใจเรา   ครั้งแล้วครั้งเล่า ไช่หรือไม่.....

.....มีดเล่มนั้น  ....คือ  ......ความคิดเคียดแค้น   ชิงชัง  ของเราเองไม่ใช่หรือ…

.........

.....แล้ว  ตกลงว่าใครกัน.....ที่ทำให้เราเจ็บ   ใครกันที่.....ทำให้เราทุกข์….

.....ลองสำรวจตัวเองดูว่า  ตอนนี้....  เราหยิบมีดเล่มไหนมาแทงใจตัวเองอยู่

....มีดเล่มที่ถูกเขาด่า   ... มีดเล่มที่ถูกเขาเข้าใจผิด....  มีดเล่มที่เราเป็นผู้ถูกกระทำ...หรือมีดเล่มไหน...ลองสำรวจตัวเองดู....

.....ถ้าเรารู้ว่ายังหยิบมีดเล่มนั้นมาแทงใจตัวเองอยู่....    ก็ให้...วางมีดเล่มนั้นลงซะ...

.....ด้วยการให้....อภัย....ด้วยความเมตตา  ...  เหมือนกับที่เราให้อภัยกับเราเอง หรือ กับคนที่เรารัก...

........

....แต่ถ้าไม่รู้   ว่ากำลังกำมีดแทงใจตัวเองอยู่...  ก็อย่าได้โทษเขา   ว่าเป็นผู้ทำให้เราเจ็บ.....

.....

บทความโดย : วิถีแห่งสายลม