...โลกใหม่ ในกำมือ...

…….
...ในอดีต เด็กคนหนึ่งได้กำเนิดมา แล้ววันหนึ่ง ผู้เป็นพ่อ หรือแม่ หรือคนที่ดูแล ก็ป้อนภาษาให้กับเขา จากที่เขาอาศัยการรับรู้ด้วยความรู้สึก เด็กคนนั้นก็เริ่มให้ความหมายต่อสิ่งที่อยู่รอบข้างต่างๆเหล่านั้น
...เราเองก็เช่นกัน เราก็ได้ถูกสอนได้ให้ความหมายต่อสิ่งที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ของเรา ผ่านภาษาทั้งภาษาพูด ภาษากาย และภาษาใจ สิ่งเหล่านี้ได้ถูกถ่ายทอดออกมา และเราก็รับมันมาโดยที่เราไม่รู้ตัว เราอาจจะไม่เคยตั้งคำถามว่า ทำไมเราจึงเป็นคนเช่นนี้ เคยสังเกตไหมว่า ในชีวิตประจำวันของเรา เราเลือกที่จะทำอะไรบางอย่าง และปฏิเสธที่จะทำอะไรบางอย่าง เราเชื่ออะไรบางอย่าง และเลือกที่จะไม่เชื่ออะไรบางอย่าง เราคิดว่ามันเป็นปกติ เราเป็นเรา เราเป็นของเราเช่นนี้ ไม่มีความผิดปกติ
มีบางสิ่งเกิดขึ้น มีเหตุการณ์เกิดขึ้น กระทบต่อความรู้สึกของเรา เพื่อจะเอาตัวรอดต่อสถานการณ์ต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้านั้น เราได้มีความพยายามปรับตัวต่อสถานการณ์ต่างๆ นั้น เราสร้างความเชื่อบางอย่างขึ้นมา เราได้สร้างโลกภายในของเราขึ้นมาด้วยตัวเราเอง และความคิดความเชื่อได้หล่อหลอมเรามาจนกลายเป็นเราเช่นนี้ แต่เราจะไม่มีความรู้สึกผิดแปลกเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นนั้น เราได้ปรับตัวจนกลายเป็นเรา อย่างที่เราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
...หากเราเติบโตมาในครอบครัวที่มีความสุข มีความรัก ความเมตตา ฯลฯ ก็จะให้ความหมายต่อโลกในมุมมองหนึ่ง และความหมายที่ให้ต่อโลกนี้จะมีความแตกต่างกับอย่างสิ้นเชิงกับคนที่เติบโตมาในครอบครัวที่ไม่มีความสุข มีความทะเลาะเบาะแว้งกัน มีแต่ความหวาดกลัว ความรู้สึกผิด หรือความโกรธเคือง ทุกๆประสบการณ์ต่างๆ ที่เราได้รับ ได้ให้ความหมายต่อสิ่งต่างๆ นั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า หล่อหลอมให้กลายเป็นเราทุกวันนี้ และเป็นที่สังเกตได้ว่า เราจะเลือกรับเละเชื่อความรู้สึกต่างๆ ที่เป็นลบเท่านั้น สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น สิ่งนี้ ไม่ได้บอกว่ามันถูกหรือผิด ดีหรือเลว แต่มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่เราจะแสดงสิ่งนั้นออกไปสู่คนที่เรามีความสัมพันธ์ด้วย ต่อตัวเอง ต่อคนรอบข้าง ต่อโลก การที่เราแสดงความรู้สึกนั้นออกไป เพราะสิ่งนั้นเป็น “บ้าน” ของความรู้สึกของเรา
...เพื่อรู้สึกถึงความปลอดภัย เราทุกคนจึงต่างก็เป็นเหยื่อต่อความรู้สึกและความเชื่อเชิงลบอันนี้ ความคิดและความเชื่อนี้ กำหนดการกระทำต่างๆ ของเราตลอดเวลา เราไม่มีความอิสระอย่างแท้จริง เราลองฟังเสียงตัวเองดูสิว่า ดูว่าเราได้ให้ความหมายในเชิงลบต่อตัวเราเองอย่างไร เราทำอะไรไม่เคยถูก เราทำอะไรไม่เคยสำเร็จ ผู้อื่นเป็นผู้ผิด เราไม่ดีพอ ฯลฯ ในวัยเด็กเราให้ความหมายต่อตัวเองอย่างไร เมื่อโตขึ้นมา เราก็ยังให้ความหมายต่อตัวเองและสิ่งรอบข้างนั้นก็ยังคงเป็นเช่นเดิม บ้านของความรู้สึกที่มีความปลอดภัย และเราก็ยังจะต้องการให้สิ่งที่อยู่รอบข้างเรา มีความหมายเช่นเดียวกันกับสิ่งที่เราให้ความหมายต่อตัวเราเช่นกัน
...เราเองมีส่วนต้องรับผิดชอบต่อตัวเราเองทั้งสิ้น เราไม่ได้โทษพ่อแม่หรือสิ่งรอบข้าง สิ่งที่ท่านเชื่อ ท่านก็ถูกสร้างและหล่อหลอมจนความเชื่อนั้นเป็นบ้านของความรู้สึกนั้นเช่นกันกับเรานั่นแหล่ะ เราเกิดมาเราก็ไม่ได้มีคู่มือการเลี้ยงดูเราติดมือมา ท่านจึงเลี้ยงดูเราผ่านความคิดและความเชื่อนั้นเช่นกัน ไม่ว่าเราจะมีอายุเท่าไหร่ก็ตาม ทุกๆ เหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตรอบตัวเรา ไม่ว่าดีหรือเลว เราล้วนเป็นผู้กำหนดมันขึ้นมาผ่านความคิดความเชื่ออันนั้นทั้งสิ้น ความจริงสิ่งนั้นเป็นอดีต เป็นสิ่งที่ได้ผ่านไปนานแล้ว แต่เรายังคงคิดและยังเชื่อความคิดอันนั้นอยู่สิ่งนั้นคอยฉุดรั้งเราอยู่ตลอดเวลาโดยที่เราไม่รู้ตัว เราจึงอยู่ในโลกของการไร้พลัง โลกของการถูกความคิดเชิงลบต่างๆ มาคอยหยุดยั้งไม่ให้เราเดินไปข้างหน้า
...จะเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่งที่เราจะบอกว่าเราปกติ แต่อยากให้เราลองสำรวจตัวเองดูว่าขณะนี้ เรากำลังถูกความคิดเชิงลบ กำหนดการกระทำเราอยู่หรือเปล่า ถ้ายังมีแสดงว่าสิ่งนั้นมันไม่ปกติหรอก แต่มันเป็นการปรับตัวกลายเป็นปกติต่างหาก หากเราต้องการสร้างอนาคตใหม่ ต้องการชีวิตที่อิสระ จากความคิดความเชื่ออดีต เราต้องปล่อยวางความคิดความเชื่ออันนั้นไป เราต้องมาอยู่กับปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า แล้วเราจะพบโลกว่า มีอีกโลก โลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับโลกที่เราเคยอยู่มา เป็นโลกใหม่ที่เราจะเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองด้วยตัวเราเอง
………..
บทความโดย : วิถีแห่งสายลม
ติดตามได้ทาง dekkrabi3.blogspot.com
แฟนเพจ : สติสัมปชัญญะ สู่อิสระแห่งชีวิต
(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)

.....ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ...

..........
......
....ในการใช้ชีวิตประจำวัน กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เราไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน เราบางคนกำลังแก้ไขสิ่งที่เป็นอดีต เราบางคนกำลังเชื่อสิ่งที่เป็นอดีตว่าจะต้องเกิดขึ้น เราคิดว่ามันเป็นปกติ
....
....วันนี้ ได้มีโอกาสได้คุยกับเพื่อน ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างในระบบความคิดและความเชื่อ หลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเราคิดว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น ต้องเป็นเช่นนี้ และเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้นจริง เป็นจริงตามที่เราคิดเราเชื่อ และเราก็จะสรุปด้วยตัวเองว่าเรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องปกติ เป็นจริง
....เพื่อนคนหนึ่งต้องเดินทางไปต่างสถานที่ และในการเดินทางในครั้งนี้จะต้องเตรียมสิ่งของบางสิ่งไปด้วยเพื่อนคนนี้บอกว่า “สงสัยจะลืมแน่เลยกลัวลืมจังเลย” เพราะเราชอบลืมเป็นประจำ
....เพื่อนคนที่สอง บอกว่า กำลังจะเดินทางไปในสถานที่แห่งหนึ่ง ต้องขับรถไป เพื่อนคนนี้บอกว่า “ต้องหาที่จอดรถยากแน่เลย” เพราะแถวนั้นรถเยอะ
....เพื่อนผมอีกคนจะต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อนคนนี้บอกว่า "รถต้องติดแน่เลยวันนี้"
....เพื่อนอีกคน กำลังจะไปทำงาน วันนี้มีงานหลายสิ่งที่จะต้องจัดการ แต่เพื่อนคนนี้ก็บอกว่า “วันนี้งานยุ่งมากๆ เลยวันนี้”
.....
....สิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเป็นจริงมากเลย มันจะเป็นจริงจนมันเป็นปกติ “เพื่อนผมคนนี้จะลืมเมื่อถึงเวลานั้น” “เพื่อนผมคนนี้จะได้ที่จอดรถได้ยาก” “งานของเพื่อนผมคนนี้จะยุ่งทั้งวัน”
.....
....กับสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อนผมเขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น การลืม การหาที่จอดรถยาก รถติด การที่งานยุ่ง นั้น ล้วนเป็นเพราะเขาเป็นผู้สร้าง เขาเป็นผุ้เชื่อว่าสิ่งนั้นมันจะเกิดขึ้น เขาเป็นผู้กำหนดสิ่งนั้นขึ้นมาเองทั้งสิ้น
....
....เพื่อนผมยังไม่ถึงเวลาเดินทาง เพื่อนผมยังไม่ออกไป เพื่อนผมยังไม่เริ่มทำงาน แต่เพื่อนผมกำลังเอาเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นมาสร้างอนาคต เพื่อนผมเชื่อว่าต้องเกิดขึ้นในอนาคต โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า การลืม ไม่มีที่จอด รถติด หรืองานยุ่งนั้น เป็นเพียงเรื่องราวในอดีต เขากำลังเอาอดีตมากำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอยู่ เพื่อนผมกำลังกังวลอยู่สิ่งที่เป็นอดีตว่าจะเกิดขึ้นกับอนาคต เพื่อนผมไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน
....
....เราควรอยู่กับปัจจุบัน แล้วก็ลงมือทำกับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน แทนที่เราจะกังวลว่าเราจะลืม ให้เรามาลงมือทำสิ่งที่เป็นปัจจุบัน เช่น เราจะทำอย่างไรให้จำได้เมื่อถึงเวลา แทนที่เราจะกังวลเรื่องไม่มีทีจอดเราก็แค่ขับรถไปหาที่จอด มีที่จอดก็หมายความว่ามีที่จอด ไม่มีก็หมายความว่าไม่มี ไม่มีเหตุผลอย่างอื่น ประมาณการเวลาในการใช้การเดินทาง การไปทำงานก็คือไปทำงาน งานเยอะก็จัดเวลาการทำงาน งานเยอะไม่ได้แปลว่างานยุ่ง
....
....หากเราไม่ได้อยู่กับปัจจุบันที่เกิดขึ้น ความคิด และความเชื่อในอดีตจะลากเราไปกังวลกับอนาคต เราเก็บเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วมาทำให้เกิดความกังวล ทำให้เราสูญเสียสิ่งที่เป็นปัจจุบันไป เรากำลังสร้างทุกข์ขึ้นมาด้วยตัวเราเองอยู่ โดยที่เราไม่เคยรู้สึกตัวเลย แต่เราคิดว่าสิ่งนี้มันเป็นเรื่องปกติสำหรับเรา
....
.... เส้นทางแห่งชีวิตของเราก็เช่นกัน เราก็เป็นผู้กำหนดเอง เราเป็นผู้ต้องรับผิดชอบชีวิตของเราเอง
.... เราสามารถจะเลือกได้ว่า เราจะเชื่ออดีต หรือ กังวลกับอนาคต หรืออยู่กับปัจจุบัน...

.....(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)