.....ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ...

..........
......
....ในการใช้ชีวิตประจำวัน กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เราไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน เราบางคนกำลังแก้ไขสิ่งที่เป็นอดีต เราบางคนกำลังเชื่อสิ่งที่เป็นอดีตว่าจะต้องเกิดขึ้น เราคิดว่ามันเป็นปกติ
....
....วันนี้ ได้มีโอกาสได้คุยกับเพื่อน ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างในระบบความคิดและความเชื่อ หลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเราคิดว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น ต้องเป็นเช่นนี้ และเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้นจริง เป็นจริงตามที่เราคิดเราเชื่อ และเราก็จะสรุปด้วยตัวเองว่าเรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องปกติ เป็นจริง
....เพื่อนคนหนึ่งต้องเดินทางไปต่างสถานที่ และในการเดินทางในครั้งนี้จะต้องเตรียมสิ่งของบางสิ่งไปด้วยเพื่อนคนนี้บอกว่า “สงสัยจะลืมแน่เลยกลัวลืมจังเลย” เพราะเราชอบลืมเป็นประจำ
....เพื่อนคนที่สอง บอกว่า กำลังจะเดินทางไปในสถานที่แห่งหนึ่ง ต้องขับรถไป เพื่อนคนนี้บอกว่า “ต้องหาที่จอดรถยากแน่เลย” เพราะแถวนั้นรถเยอะ
....เพื่อนผมอีกคนจะต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อนคนนี้บอกว่า "รถต้องติดแน่เลยวันนี้"
....เพื่อนอีกคน กำลังจะไปทำงาน วันนี้มีงานหลายสิ่งที่จะต้องจัดการ แต่เพื่อนคนนี้ก็บอกว่า “วันนี้งานยุ่งมากๆ เลยวันนี้”
.....
....สิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเป็นจริงมากเลย มันจะเป็นจริงจนมันเป็นปกติ “เพื่อนผมคนนี้จะลืมเมื่อถึงเวลานั้น” “เพื่อนผมคนนี้จะได้ที่จอดรถได้ยาก” “งานของเพื่อนผมคนนี้จะยุ่งทั้งวัน”
.....
....กับสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อนผมเขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น การลืม การหาที่จอดรถยาก รถติด การที่งานยุ่ง นั้น ล้วนเป็นเพราะเขาเป็นผู้สร้าง เขาเป็นผุ้เชื่อว่าสิ่งนั้นมันจะเกิดขึ้น เขาเป็นผู้กำหนดสิ่งนั้นขึ้นมาเองทั้งสิ้น
....
....เพื่อนผมยังไม่ถึงเวลาเดินทาง เพื่อนผมยังไม่ออกไป เพื่อนผมยังไม่เริ่มทำงาน แต่เพื่อนผมกำลังเอาเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นมาสร้างอนาคต เพื่อนผมเชื่อว่าต้องเกิดขึ้นในอนาคต โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า การลืม ไม่มีที่จอด รถติด หรืองานยุ่งนั้น เป็นเพียงเรื่องราวในอดีต เขากำลังเอาอดีตมากำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอยู่ เพื่อนผมกำลังกังวลอยู่สิ่งที่เป็นอดีตว่าจะเกิดขึ้นกับอนาคต เพื่อนผมไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน
....
....เราควรอยู่กับปัจจุบัน แล้วก็ลงมือทำกับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน แทนที่เราจะกังวลว่าเราจะลืม ให้เรามาลงมือทำสิ่งที่เป็นปัจจุบัน เช่น เราจะทำอย่างไรให้จำได้เมื่อถึงเวลา แทนที่เราจะกังวลเรื่องไม่มีทีจอดเราก็แค่ขับรถไปหาที่จอด มีที่จอดก็หมายความว่ามีที่จอด ไม่มีก็หมายความว่าไม่มี ไม่มีเหตุผลอย่างอื่น ประมาณการเวลาในการใช้การเดินทาง การไปทำงานก็คือไปทำงาน งานเยอะก็จัดเวลาการทำงาน งานเยอะไม่ได้แปลว่างานยุ่ง
....
....หากเราไม่ได้อยู่กับปัจจุบันที่เกิดขึ้น ความคิด และความเชื่อในอดีตจะลากเราไปกังวลกับอนาคต เราเก็บเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วมาทำให้เกิดความกังวล ทำให้เราสูญเสียสิ่งที่เป็นปัจจุบันไป เรากำลังสร้างทุกข์ขึ้นมาด้วยตัวเราเองอยู่ โดยที่เราไม่เคยรู้สึกตัวเลย แต่เราคิดว่าสิ่งนี้มันเป็นเรื่องปกติสำหรับเรา
....
.... เส้นทางแห่งชีวิตของเราก็เช่นกัน เราก็เป็นผู้กำหนดเอง เราเป็นผู้ต้องรับผิดชอบชีวิตของเราเอง
.... เราสามารถจะเลือกได้ว่า เราจะเชื่ออดีต หรือ กังวลกับอนาคต หรืออยู่กับปัจจุบัน...

.....(หากท่านเห็นว่ามีประโยชน์ ท่านสามารถแชร์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตครับ)